Για μένα

Τι συμβαίνει? Γιατί δυσκολεύομαι τόσο να ανοίξω τα μάτια μου? Δε βλέπω κάτι όμορφο. Αντιθέτως, είναι λες και ζω έναν εφιάλτη που επαναλαμβάνεται. Νιώθω κολλημένη εδώ... Νιώθω πως δε μπορώ να κουμαντάρω τα πόδια μου από τη λάσπη. Παρακολουθώ και τους γύρω μου, χωρίς να βγάζω κάποια άκρη. Εκείνοι είναι σκεπασμένοι από το βούρκο κι όμως δε δίνουν καμία σημασία. Ουρλιάζω κι ακούω τον αντίλαλο της φωνής μου. Μηδενική ανταπόκριση. Δείχνουν όλοι σα ζόμπι. Έτοιμοι να με κατασπαράξουν. Θα καταντήσω και γω σαν κι αυτούς? Δε θέλω. Βουρκώνω, αρχίζω να τρέμω. Βγαίνει με λυγμούς ο τρόμος από μέσα μου. Το παιδί που είχα χάσει εμφανίζεται ΤΩΡΑ. Σπαράζει κουρνιασμένο. Η σκουριά από το κεφάλι μου δε λέει να αφανιστεί για να συνέλθω και να περπατήσω έξω από δω. Ίσως επειδή δεν υπάρχουν όμορφες αύρες σε ότι με περιστοιχίζει, μόνο μαυρίλα.... Όταν με περιβάλουν τα σκατά, που μπορώ να βρω κουράγιο? Αδύνατο να αγοράσω την ευτυχία. Πρέπει να τη χτίσω όπως την έχω φανταστεί. Πως όμως? Δε θέλω να είμαι σωστή. Όχι, τώρα πια, μιας και ότι αναπνέω και ζω είναι λάθος. Τα βήματα μου ως τώρα ήταν καθαρά και ίσια, παρόλα αυτά είμαι εδώ ολομόναχη μέσα στη σαπίλα που οι άλλοι δημιούργησαν για μένα. Το χειρότερο είναι πως δε με σκιάζει αυτό, αντίθετα. Με τρομοκρατεί το γεγονός πως και να κατορθώσω να βγω αλώβητη δε θα υπάρχει ουσία, γιατί παρ' ότι δε με ενδιαφέρει η μοναξιά, δε μπορώ να πω το ίδιο και για τη θανατίλα που επικρατεί. Μεγάλωσα με όμορφες και λογικές βάσεις, όσο κι αν δεν το δείχνω. Είναι πολύ ζόρικο για ένα τέτοιο άτομο να συμβαδίσει  με τις παρανοϊκές και βρώμικες βλέψεις ημίνεκρων ανθρώπων. Οι γενιές δεν ελπίζουν τώρα πια... Λίγοι ξεφεύγουν από την αγέλη της παρακμής. Θέλω να είμαι εγώ ένας από αυτούς με όποιο κόστος. Αν χρειαστεί θα με σκοτώσω. ΕΓΩ-ΕΜΕΝΑ και μόνο το ένα μου κομμάτι. Εκείνο το φοβισμένο! Θα του επιβάλλω να αναγεννηθεί. Να συρθεί, αν χρειαστεί μακριά από την εξαθλίωση στο εδώ... Το παιδί θα σκουπίσει τα κλαμένα του μάτια και θα κατευθυνθεί σε τόση απόσταση ώστε να είναι χαρούμενο και πάλι κι ας πατήσει επί πτωμάτων για να καταφέρει να φτάσει στον προορισμό του... Άλλωστε τα πτώματα από επιλογή μένουν στάσιμα και με γειά τους.... Δεν ανήκω σε αυτήν την κατηγορία όμως. Εδώ έφτασα μισοναρκωμένη από ψέματα που με τάισαν, προκειμένου να με πνίξουν, για να γίνω ίδια με τα μιάσματα που αργοσβήνουν σε τούτον τον τόπο. 

Ξαφνικά ακούω το πιτσιρίκι στο μυαλό μου να ψιθυρίζει "Μικρή... Ξεκίνα... Η αηδία δεν έχει ανέβει καλά καλά ούτε στα γόνατά σου. Λυπήσου ότι θα μείνει πίσω, από την άλλη άκρη... Εσύ έχεις ευθύνη μόνο για τον εαυτό σου. Σε αγαπάω εγώ, μη σε νοιάζει....". Χαμογελάω και σιγά σιγά απομακρύνομαι από την κατάντια.... 

Σήμερα..

Είναι από κείνες τις μέρες του φθινοπώρου που δε θες να ξυπνήσεις. Δε θες να προχωρήσεις. Το παραμικρό σε ωθεί σε ξέσπασμα. Δεν έχεις διάθεση να ζήσεις. Από κείνες τις μέρες που νιώθεις πως τα όνειρα σου καταρρέουν και χρεώνεσαι. Δε βρίσκεις νόημα σε κανένα χαμόγελο, σε κανένα στήριγμα. Δε σε γεμίζει τίποτα, αφού την ελπίδα την έχει καταπιεί ένας μαύρος φαύλος κύκλος.

Ο ήλιος δεν ανατέλλει χαρίζοντας δύναμη και η σελήνη δε σε εμπνέει. Όπου κι αν στρέψεις το βλέμμα σου, σε τυφλώνει η κατάντια. Οι στόχοι και οι βλέψεις σου, σπαταλιούνται σαν πόρνες αριστερά και δεξιά. Δεν έχεις κουράγιο να τα βάλεις με τους δαίμονες σου. Είναι εκείνες οι μέρες που το άστρο σου είναι θαμπό, ετοιμάζεται να ξεψυχήσει. Περπατάς άσκοπα, πάνω σε ένα τεντωμένο σκοινί, αδιαφορώντας για την κατάληξη. Από κείνες τις νύχτες που σε βρίσκουν στα πρόθυρα να εγκαταλείψεις. Να το βάλεις στα πόδια, σκοτεινιάζοντας ότι συναίσθημα σε πνίγει για όλα όσα θα αφήσεις πίσω. Εκείνα τα βράδια που αναπολείς τις δυνατότητες που παραπέταξες άθελα σου... Που οι αναμνήσεις για το τι ήσουν και τι παραμένεις πέφτουν σαν καταιγίδα.. Που όλα τα εμπόδια για καλό σε αρρωσταίνουν.. Εκείνα τα πρωινά που σε ξυπνούν οι λυγμοί, από τα όνειρα που έγιναν εφιάλτες και σε περικύκλωσαν για να σε ρουφήξουν. Είναι από εκείνες τις περιόδους που ότι σε συγκινεί, σου φαίνεται πελώριο δίπλα σου. Δε φτάνεις να το αγγίξεις. Κι αν κάποτε είχες τον τσαμπουκά να σηκώσεις ανάστημα για να το ακουμπήσεις, τώρα χαμηλώνεις το κεφάλι σου, ανίκανος, ζωσμένος από Ερινύες που ψιθυρίζουν στο αυτί σου πως δεν είσαι αρκετός για ότι στέκεται πλάι σου...  Και επικρατεί ένα απέραντο χάος. Και όλα φλέγονται μέσα σε αυτό το χάος.....

Και περιμένεις εκείνη τη στιγμή που θα τρίξει ο εγωισμός σου από τον πανικό, μέσα στο κεφάλι σου.

Θα πάρει τα σκήπτρα και θα σε κλωτσήσει μακριά απ' όλα αυτά. Και θα σβήσει τα πάντα. Και θα σε ωθήσει να αναμετρηθείς με τη ζωή ξανά....

Not another violence

Διαβάζοντας τα παλαιότερα μου άρθρα διαπίστωσα πως σε κάποια θέματα αναφέρομαι τακτικά, χωρίς να εμβαθύνω. Νομίζω πως πλέον, έχοντας καθαρό νου και κρίση, μετά από διάφορες αλλόκοτες και διεστραμμένες εμπειρίες ζωής, βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να μιλάω ανοιχτά για οτιδήποτε. Είχα έρθει σε ρήξη με τον εαυτό μου εκατομμύρια φορές ψάχνοντας να λύσω άλυτους και μπερδεμένους γρίφους, που δε χρειαζόταν καν να το κάνω. Τον τελευταίο καιρό είναι ιδιαίτερα cool ο όρος "ψυχολογικά και προβληματικό ιστορικό". Κατά την ταπεινή μου άποψη το να διαδίδεις ψευδείς φήμες για την ψυχική και πνευματική σου ταυτότητα δε σε καθιστά αυτομάτως ήρωα, αφού νίκησες αλώβητος, έτοιμος να πέσεις με τα μούτρα στη ζωή και να τα διαλύσεις με την ''υποτιθέμενη" δύναμη σου όλα. Αν είσαι άνθρωπος που έπασχε από κάποια ψυχική νόσο στο παρελθόν και την κέρδισες, το τελευταίο πράγμα που σε ενδιαφέρει είναι να το βγάλεις έκτακτο ανακοινωθέν. Καθώς για σένα δε μετράει η φιγούρα που θα κάνεις στους άλλους. Τα έχεις βρει με την πάρτη σου, οπότε σου αρκεί που γνωρίζεις εσύ τι κουβαλάς. Συνήθως οι αρρώστιες αυτές δημιουργούνται και διαμορφώνονται από αντιξοότητες που έχεις περάσει στη ζωή σου, από κακές βάσεις και λάθος χειρισμό παιδικών και  εφηβικών συναισθημάτων από τους εκάστοτε κηδεμόνες. Από την άλλη υπάρχει και ένας συντριπτικός αριθμός ανθρώπων που δηλώνουν με το καλησπέρα σας τη βλάβη τους. Είναι εκείνοι που προφανώς δεν είναι ακόμα καλά ή και αυτοί που δε θα γίνουν ποτέ... Όπως και να έχει, μπορείτε να με πείτε απόλυτη και ξεροκέφαλη, θεωρώ όμως πως δεν υπάρχει τίποτα μη ιάσιμο. Δε θεραπεύεται εκείνος που δε θέλει να θεραπευτεί. Είναι μια σταλιά η ζωή για να τη σπαταλάς ανούσια σε αρρώστιες που γιατρεύονται όταν υπάρχουν άτομα που ενώ δεν το έχουν επιδιώξει έχουν φύγει ή θα φύγουν γιατί υποφέρουν από ιούς όπως ο καρκίνος για παράδειγμα, τον οποίο σιγά σιγά έχουν αρχίσει να τον καταπολεμούν. Μόνο τέτοιου είδους ιούς κατανοώ να φοβάσαι. Βέβαια, συνήθως εκείνοι που φέρουν κάτι αντίστοιχο, είναι και εκείνοι που έχουν πραγματικά θέληση για ζωή. Τώρα αν η Κικίτσα έφαγε χυλόπιτα από 7 διαφορετικούς γαμπρούς και αποφάσισε πως όλα είναι μάταια και πως πάσχει από χρόνια διπολική διαταραχή, αρχίζοντας τις απόπειρες αυτοκτονίας με το μαχαίρι κάθετα στο χέρι της ή παίρνοντας 7 ολόκληρα ντεπόν( όσοι και οι γαμπροί δηλαδή) και αφού μέσα από όλα αυτά ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ πως είναι παντοδύναμη αφού ΕΖΗΣΕ τι μπορώ να πω? ΜΠΡΑΒΟ ΚΙΚΙΤΣΑ ΕΣΥ ΚΑΙ Ο ΣΟΥΠΕΡΜΑΝ ΤΕΤΟΙΑ ΔΥΝΑΜΗ. Γυρίζω λοιπόν στο θεματάκι. Όσοι διατυμπανίζουν ότι πάσχουν από κάτι είναι το λιγότερο καθυστερημένοι. Δεν είναι μαγκιά να σε λυπούνται για να σε αγαπήσουν. Κάθε πιτσιρίκι που δε γνωρίζει τη σοβαρότητα της κάθε διαταραχής και δηλώνει φορέας, είτε αυτό λέγεται μανιοκατάθλιψη,  κρίση πανικού, νευρική ανορεξία, ελλειμματική προσοχή, σχιζότυπη διαταραχή προσωπικότητας,είτε ακόμα και δυσπαρεύνια, καλό θα ήταν να το ξανασκεφτεί. Όσοι πάσχουν από οποιαδήποτε ψυχοσωματική ασθένεια ζουν πραγματικά στη σκιά της για καιρό μέχρι να καταφέρουν να την ξεφορτωθούν. Δεν είναι αστείες, ούτε παιχνίδι οι διαταραχές. Είναι τρομακτικές και κάποιες τις κουβαλάνε οι άνθρωποι στο dna τους χωρίς να το γνωρίζουν. Αν όμως προχωράς στη ζωή σου χωρίς να σκαλίζεις ότι δε χρειάζεται να σκαλιστεί, δε μπαίνεις στη διαδικασία να κινδυνεύσεις τόσο εύκολα από αυτό. Όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα τον τρων οι κότες λένε. Ξέρουν. Αν πονάς από κάτι παρόμοιο καλό θα είναι να το κρατάς για εσένα μέχρι να το ξεπεράσεις. Έτσι θα σε αγαπήσουν και οι άλλοι. Πραγματικά. Αν θες να σωθείς θα σωθείς πολεμώντας . Είμαστε αυτό που φτιάχνουμε και όχι αυτό που μας φτιάχνουν οι άλλοι μέσα από συμπόνια ή οίκτο. Ωραίος είσαι αν ξεπέρασες και σε έκανε περήφανο στα μάτια σου. Όχι ότι σε κατατρώει και σε θίγει στα μάτια των άλλων..... 

Το πάνω χέρι

Να ζω ελεύθερη. Το σημαντικότερο για μένα. Ελεύθερη ψυχικά και πνευματικά. Να έχω τη δυνατότητα να επιλέγω. Αν κάτι δε με ολοκληρώνει να το απορρίπτω με ορθή κρίση και τσαμπουκά. Τι πιο όμορφο από το ταξίδι με το νου? Πολύχρωμες σκέψεις, ζωντάνια, έμπνευση. Κανείς να μη μπορεί να σε στραβοκοιτάξει επειδή δε βρίσκεσαι πάντα με τα πόδια στο έδαφος. Να δουλεύεις με μεράκι επειδή αγαπάς αληθινά αυτό που κάνεις και όχι για λόγους επιβίωσης. Κι ας κλείνεις 12αωρα. Να κουράζεσαι σωματικά, αλλά ψυχικά να είσαι πλήρης. Με ένα απλό φόρτισμα μπαταρίας να αισθάνεσαι την ενέργεια να σε κατακλύζει και πάλι. Τα όνειρα σου να μη μένουν απλά στην επιφάνεια της φαντασίας σου, να ξέρεις πως με υπομονή και προσπάθεια θα γίνουν πράξεις αργά ή γρήγορα. Αναφορά και λογαριασμό να μη δίνεις πουθενά και σε κανέναν εκτός κι αν είναι μέσα στις προτεραιότητές σου. Όταν έχεις άνεση χρόνου να δημιουργείς. Ο καλύτερος φίλος σου να είναι ο εαυτός σου πρώτα και μετά οποιοσδήποτε άλλος. Η μοναξιά να μη σε τρομάζει. Είναι πιο αξιοπρεπές να είσαι μόνος από το να δίνεσαι φθηνά όπου κάτσει μόνο για να ανήκεις κάπου. Όποιος έχει γνωρίσει καλά το εγώ του, έχει μάθει να ξέρει που μένει και που δε θα στεκόταν ούτε καν για να ξαποστάσει. Κι όταν βρίσκεσαι κάπου για καιρό, το πνεύμα σου να παραμένει ανέγγιχτο και φευγάτο. Κανείς δεν ανήκει σε κανέναν. Δεν είμαστε υποχείρια γενικά. Να αγαπάς και να αισθάνεσαι χωρίς πίεση και εξάρτηση. Κλείνοντας τα μάτια να βλέπεις την εικόνα ανθρώπων που σου έχουν λείψει και όχι έναν τεράστιο δρόμο για να το σκάσεις από όλους και όλα. Άγχη και δυσκολίες να ξεπερνιούνται με ένα "ΝΑ ΠΑ ΝΑ ΓΑΜΗΘΟΥΝ, ΕΓΩ ΘΑ ΚΑΝΩ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΓΟΥΣΤΑΡΩ" χωρίς να θίγεις ή να πατάς πάνω σε τρίτους. Να απολαμβάνεις και τα δευτερόλεπτα που περνούν με χαλαρότητα και χαμόγελο, είτε βρίσκεσαι σε δύσκολη περίοδο είτε όχι. Η προσαρμογή σε οποιαδήποτε συνθήκη να σου φαίνεται παιχνίδι. Να ανεβαίνεις επίπεδα ποιοτικά, όχι ποσοτικά. Κι αν κάτι στραβώσει να έχεις τη διάθεση να το ισιώσεις κι ας σπαταλήσεις περισσότερο χρόνο. Έχεις κάνει κουμάντο. Έχεις εξελιχθεί και προχωράς με σταθερό βηματισμό μπροστά. Όπου κι αν είναι αυτό το μπροστά για τον καθένα. Να μην έχεις γκρίνια και ηττοπάθεια πάνω από το κεφάλι σου. Κι αν στο φορτώνουν παράσιτα να τα σκοτώνεις. Η μίρλα είναι παράγωγο της γρουσουζιάς. Αν την ανέχεσαι σε αποδυναμώνει. Μην αφήνεις κανέναν να σε ξεφτίζει με την κατήφεια που τον διακατέχει. Δική του είναι, ας την κουβαλήσει αφού την επέλεξε. Εσύ να έχεις προθυμία να βοηθήσεις να ξεπεραστεί, αλλά ως εκεί. Μην την κάνεις ΚΑΙ δική σου. Αξεπέραστη και μοναδική σε κρατάει στα δεσμά της ίσως και για πάντα η ελευθερία.....

ΜΠΑΚ

Εεεεεεπέστρεψα. Πιο δυνατά από κάθε φορά. Πέρασα ένα πολύ δύσκολο διάστημα, από το οποίο έμαθα καινούρια πράγματα για μένα. Τελικά όσο ζεις μαθαίνεις συνεχώς τον εαυτό σου. Τα όρια και την υπομονή που διαθέτεις. Δε φημίζομαι βέβαια για την υπομονή μου, κι όμως όταν θες κάτι πολύ, αν έχεις και λίγο πείσμα και θέληση υπομένεις για καλό σου. Δεν υπάρχει κόλαση και παράδεισος. Όλα στη ζωή βρίσκονται. Σύμφωνα με το πως τη διαμορφώνεις εσύ, αντικρίζεις και την αντίστοιχη πλευρά της. Πέρασα από όλα τα στάδια. Από την κόλαση στο τίποτα και πάλι πίσω. Η ασχήμια υπάρχει μόνο για τους δειλούς. Ο άνθρωπος υπάρχει για να μπορεί να κάνει ότι θελήσει. Αρκεί να μη φοβάται να διεκδικεί. Για να καταλάβεις όμως πόσο όμορφο είναι να ζεις, πρέπει πρώτα να πέσεις με τα μούτρα στις λάσπες. Να γδάρεις τα πόδια και τα χέρια σου μέχρι να ματώσουν. Μόνο τότε θα εκτιμήσεις την ύπαρξή σου, αν δεν είσαι αχάριστος. Η ζωή είναι τόσο όμορφη, όσο δύσκολη κι αν μοιάζει.Και όσες συμβουλές παρόμοιες κι αν μου έδωσαν, εγώ σαν ξεροκέφαλος άνθρωπος δεν άκουσα ποτέ. Δεν το μετανιώνω παρόλα αυτά. Γιατί ότι γνωρίζω είναι η ιστορία μου κι όχι οι γνώσεις τρίτων. Για να κατορθώσει κάποιος να νιώσει ευτυχία, πρέπει πρώτα να πονέσει. Τώρα πια είμαι απόλυτα σίγουρη. Τα εμπόδια είναι ΜΟΝΟ για καλό. Είναι εμφανές πλέον. Κουράγιο να οπλίζεσαι. Τίποτα περισσότερο. Και αφού βγεις από τα έγκατα, θα αρχίσεις να σκέφτεσαι με άλλα μυαλά και να βλέπεις με άλλα μάτια. Δεν το παίζω έμπειρη. Κι ας έχω βιώσει την κατάντια και τη σαπίλα. Είτε τη δική μου, είτε των δικών μου. Μάθε να ερωτεύεσαι ότι συμβαίνει την κάθε στιγμή. Σου δίνει αισιοδοξία. Και τι κι αν είναι μπουρδέλο γύρω σου? Δεν είναι μόνο γύρω σου. Δεν είναι μόνο για σένα δύσκολα τα πράγματα. Σημασία έχει να βρεις το κουμπί της ενέργειάς σου. Να ξυπνήσεις και να κινηθείς. Να μην τα παίρνεις όλα βαριά. Αφαιρέσου. Γύρνα και λίγο την πλάτη σου. Δε χρειάζεται να γίνεσαι χαλί για τον οποιονδήποτε. Ο παρταλισμός που και που δε βλάπτει κανέναν. 

Πάνω απ'όλα είναι ο εαυτός σου. Δε θα σε αγαπήσει κανείς αν δεν αγαπήσεις εσύ πρώτα τον εαυτό σου. Και ας σε μισούν και αρκετοί. Κι αυτό μετράει. Και όχι αρκετοί. Και πολλοί. Για κάποιο λόγο θα σε μισούν. Και άμα το έχεις επιδιώξει ΑΚΟΜΑ καλύτερα. Το αποτέλεσμα θα είναι να είσαι εσύ καλά εσύ και εκείνοι δέκα βήματα πίσω σου.Γιατί εσύ το έχεις βρει. Όπως προανέφερα η ζωή είν' ωραία. Με τα σκαμπανευάσματά της. Ατόφια. Άρπαξέ την από τα μαλλιά και σύρε την εκεί που γουστάρεις.....

Είμαι.

Γυρίζω πίσω το χρόνο. Τότε που η ψυχική και η πνευματική μου υγεία έπαιρναν δέκα στα δέκα.

Δεν έμενα πουθενά, από ένστικτο. Τα σημεία μου τότε δεν έμπαζαν νερά ακόμα. Δεν κινδύνευα μη βουλιάξω. Δε φοβόμουν τα μακροβούτια. Ξέρω καλό κολύμπι. Αλλά μέσα σε μία θάλασσα ζωής, γεμάτη φουρτούνες έρχεται η στιγμή που κουράζεσαι. Όση δύναμη κι αν σου περισσεύει. Η δύναμη δεν έχει όρια λένε, εξαντλείται παρόλα αυτά στο πέρασμα. Θέλει ξεκούραση κάπου κάπου. Κι όσο κι αν με θεωρούσαν πάντα όλοι ακαταλαβίστικη και αλλοπρόσαλλη, δε με ένοιαζε. Γνώριζα καλά τι έκανα. Χάθηκα. Ποιός να με κρίνει? Με τι προσόντα?

Περπάτησε κανείς με τα δικά μου παπούτσια? Είδε κανείς με τα μάτια μου? Δεν προσαρμόζομαι σε πρέπει. Αυτή είμαι. Ρώτα με. Πάντα θα με βρίσκω σε μοναχικά σοκάκια. Στο σβέρκο μου κάθισαν πολλοί, εσκεμμένα. Συγχώρεσα τους πάντες. Κι αν το έκανα είναι γιατί δε χρειάστηκα ποτέ κανέναν από δαύτους. Έφτασα στο εγώ μου μέσα από το κουράγιο μου. Προσπέρασα πολλούς και πολλά. Ο ρόλος μου δεν είναι να μένω και να ανέχομαι. Δεν τρέμω τίποτα  γιατί έχω αποφασίσει τους στόχους μου χρόνια τώρα. 
Έχω προσδοκίες. Πόνεσα πολύ και έκλαψα πολύ. Άνθρωποι με μπέρδεψαν, έχοντας διεστραμμένους σκοπούς. Άρχισα να μη με εμπιστεύομαι, ούτε τις δυνατότητες μου. Έφτυσα αίμα να βάλω ξανά τη μηχανή μπροστά και να μην αρκούμαι με τα λίγα. 

Έχτισα με μόχθο, γιατί δε βρήκα τίποτα έτοιμο στο δρόμο μου. Έφτιαξα πέτρινο τοίχο γύρω από την καρδιά μου από μικρή για αυτό και μου την πήδηξαν. ΚΛΑΙΝ. Το γύρω κατάφεραν να γκρεμίσουν . Αρχίδια να το ξαναφτιάξω έχω. Διδάχθηκα να επιβιώνω. Πάντα θα επιβιώνω, χωρίς βοήθεια. Σκληρός γεννιέσαι, δε γίνεσαι. Ας σπάσω τα δόντια μου απ'το σφίξιμο. ΕΓΩ δεν ανακατεύομαι με τον εαυτό μου όποτε στρέφω το βλέμμα μου στον καθρέφτη. Κι αν αγάπησα, κι αν προδόθηκα? Εκείνοι να είναι καλά. Εγώ θα 'μαι σίγουρα καλύτερα και δυνατότερη έπειτα από τόσες επουλωμένες πληγές. Έμαθα μέσα από αυτούς, κι ας ήμουν ανέκαθεν δέκα βήματα μπροστά τους. Πίσω δε θα με πάει κανείς. Ποιός με ξέρει όσο νομίζει? Μπορώ να κάνω κακό. Μπορώ να καταστρέψω

τόσο εύκολα οποιονδήποτε. Θα 'μαι ευτυχισμένη? Θα δικαιώσει ο χρόνος. Εγώ όπως ανέφερα κολυμπάω εύκολα. Χωρίς μπρατσάκια. Βουλιάζω ξανά και ξανά. ΔΕΝ ΠΝΙΓΟΜΑΙ ΟΜΩΣ. Άρα όσοι απλά πλατσουρλιζουν μίζερα στα ρηχά τους γιατί να παραβγουν με μένα στα βαθιά μου? Με βοηθήματα δεν κατάφερε ποτέ, κανείς, τίποτα. Τα βοηθήματα να τα βάλουν στον κώλο τους όσοι θέλησαν ή θέλουν να με ανταγωνιστούν. Δε θα κερδίσουν τα όνειρα που κάνω από μικρή. Χρόνια ειλικρίνειας. Ευγνωμονώ τη μπέσα μου.  Δε θα γίνει κανείς εγώ.ΤΟΣΟ ΑΠΛΑ. Αποτυπώνω άνετα σε περίληψη τη ζωή μου. ΜΟΝΟ. Είναι περίπλοκη για να την καταλάβει κάποιος έστω και σε σμίκρυνση.  Πόσο μάλλον να τη μιμηθεί. Άκουγα πάντα μία φωνή μέσα στο κεφάλι μου να ψιθυρίζει πως ο προορισμός μου είναι να γίνω το τέλειο μου.

Το όνειρό μου λοιπόν θα ναι πάντα να γίνω ΕΓΩ. Ακούγομαι εγωίστρια. Το γονάτισα τον εγωισμό μου ενώ δεν άξιζε. Χαμένος κόπος. Και έως σήμερα έχω σιχαθεί να ακούω οτι θα πάω μπροστά. Ίσως το μόνο που με πανικοβάλει τελικά. Έχω πίστη σε μένα όμως. Ακόμα. Κι ας το ξέχασα. Άρα όσοι κοπιάσαν εις βάρος μου μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι μια ζωή γνωρίζοντας πως πάντα θα είναι δυστυχισμένοι και άχρηστοι. Όταν παίζετε με τη νοημοσύνη ανθρώπων εξυπνότερων από εσάς να περιμένετε και την ήττα σας που και που. Όλα μέσα στη ζωή είναι και περνάει ο καιρός και ο τροχός γυρίζει όταν κινείστε σα φίδια. Προτιμώ τη μοναξιά μου κι ας γεράσω με τις γάτες μου, όπως έλεγα κάποτε. Αν αγαπήσω και με αγαπήσουν άξια θα μείνω. Αν όχι θα αράξω με τον δεύτερο ευατό που διαθέτω και θα πάω μαζί του προς τα πάνω. ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΠΑΤΟ. Ο πάτος υπάρχει για αυτούς που τον αξίζουν. Και ενώ δεν το βλέπω, η συνείδηση μου έχει σήμανση ανηφορική. ΠΙΣΩ τουλάχιστον δεν ξανακοιτάζω. Το υπόσχομαι στην αξιοπρέπεια μου και έχω λόγο σπαθί. Στα ίσια ΣΑΣ ΚΡΕΜΑΩ ΌΛΟΥΣ ΑΠΟ ΤΑ ΑΡΧΙΔΙΑ ΜΟΥ ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΝΤΑΗΣ.

PEACE AND LOVE (Y) <3