Άντε γειά λοιπόν..

Που πήγαν οι ατόφιοι άνθρωποι? Οι αυθεντικοί και ειλικρινείς? Τι συμβαίνει και δε μπορείς να εμπιστευτείς κανέναν πλέον? Γυρίζεις την πλάτη σου για 2 λεπτά και σε έχει μαχαιρώσει ο καλύτερος σου φίλος 15 απανωτές φορές ενώ ο εχθρός σου μπορεί να λυπάται να το κάνει... Δεν αξίζει να δένεσαι ή να δίνεσαι. Θα σε εκμεταλλευτούν, θα σε πληγώσουν, θα απομυζήσουν ότι έχεις μέσα σου  και στο τέλος θα σε πουν και αχάριστο... Θα βγεις και φταίχτης. Πως είναι δυνατόν ρε φίλε να είμαι εγώ αυτός που φταίει? Τα έδωσα όλα, ειλικρίνεια, αγάπη, συντροφικότητα, δύναμη, συμπόνια, υπομονή, κατανόηση, κουράγιο. Ενώ πήρα κακία, μυστικά, φόβο, καταπίεση, ζήλια, αντιζηλία και μίσος. Συγχώρεσα ΜΙΑ, ΔΥΟ, ΤΡΕΙΣ, ΠΕΝΤΕ, ΔΕΚΑ αντί να προχωρήσω και να αποκτήσω γνώση μέσα από τα λάθη μου. Υπέμεινα αμέτρητες καταστάσεις. Άρχισα να κάνω παρέα με τη σιωπή μου αφού πολλοί προτιμούν τα ψέματα επειδή η αλήθεια πονάει. Έχασα το κέφι μου λόγω της μιζέριας και της δυστυχίας των άλλων. Το ευχαριστώ? Κατηγορήθηκα πως τα κουβαλάω εγώ όλα αυτά. Σοβαρά?

Έτσι ήμουν κάποτε ή μήπως έτσι έγινα μέσα από την χωρίς νόημα κατάθλιψη τρίτων? Όταν προσπαθείς συνέχεια να κάνεις χαρούμενους τους άλλους γιατί ξέρεις πως εσύ έχεις τη δύναμη να σαι καλά όσο στραβά κι αν πάνε τα πράγματα, όταν γίνεσαι ψυχολόγος των ανθρώπων που αγαπάς και θέλεις το καλό τους και τα προβλήματα τους ή τον πόνο τους τον κουβαλάς και συ μαζί τους, όταν τελικά καταλήγεις να σέρνεις και να ανέχεσαι μόνος σου τα ψυχολογικά τους ξεχνώντας για πολύ καιρό τα δικά σου βάσανα, όταν εκτός από ψυχολόγος τους γίνεσαι και μάνα τους νταντεύοντας και ψάχνοντας λύση για τα θέματά τους,  όταν έχεις ταΐσει και δυναμώσει το εγώ τους, ΤΟΤΕ η δική σου δύναμη έχει κάνει φτερά. Έχεις καταντήσει αυτό που προσπαθούσες να βοηθήσεις σε εκείνους που ΤΟΣΟ αγαπάς. Με μόνο αντάλλαγμα το κενό σου. Και όταν εσύ για κάποιο διάστημα χρειαστείς στήριξη? Θα το κάνουν. ΦΥΣΙΚΑ. Για λίγο και επιφανειακά. Μόνο για να πουν ότι στάθηκαν ξηγημένα. Και εκεί που εσύ συνειδητοποιείς τι γίνεται, εκεί που αποφασίζεις να σταθείς στα πόδια σου ξανά, να ανακτήσεις τις δυνάμεις σου και να συνεχίσεις τη ζωή σου χαρούμενα έστω και με προβλήματα όπως έχεις μάθει να κάνεις, χωρίς να έχεις ανάγκη κανέναν, ΘΑ έρθουν όλοι τους και θα σου ζητήσουν τα ρέστα των από κει και έπειτα πράξεων σου. Τι πρέπει να εξηγήσεις εκεί? Ότι έπρεπε από καιρό να έχεις κοιτάξει τον εαυτό σου? Ότι κουράστηκες τις πουστιές και τα πηγαδάκια? Ότι αποφάσισες να αρχίσεις να επιλέγεις άτομα που όντως αξίζει να ναι δίπλα σου? Ότι θες για πρώτη φορά να διεκδικήσεις την ευτυχία σου και όχι την ευτυχία των υπολοίπων? ΔΕ ΛΕΣ ΤΙΠΟΤΑ. Σηκώνεις το κεφάλι, χαμογελάς και απομακρύνεσαι...

ΕΧΩ ΑΚΟΜΑ ΛΙΓΗ ΔΥΝΑΜΗ ΓΑΤΑΚΙΑ!

Η ΕΙΚΟΝΑ ΜΑΣ

Έχω μέρες να γράψω. Θες λόγω καταστάσεων? Θες λόγω έλειψης ιδεών? Λόγω λάθος διαχείρησης σκέψεων? Μπορεί και όλα μαζί. Εγώ λέω ότι απλά βαριόμουνα να βάλω σε μία τάξη το μυαλό μου.
Γι' αυτό αυτήν τη φορά δε θα προσπαθήσω να τα ωραιοποιήσω. Σκέφτομαι και τα διατυπώνω ακριβώς όπως μου έρχονται στο μυαλό. Προχειρότητες ίσως, αλλά δε μπορώ να αναφερθώ ή ακόμα και να κράξω κόσμια. 
Η αλήθεια είναι πως νιώθω κάπως μπουχτισμένη. Μπουχτισμένη από όλα αυτά που βλέπω κάθημερινα τον τελευταίο καιρό. Δηλαδή κοντεύω να τυφλωθώ. Παντού επικρατεί ένα χάος. Ο καθένας το μακρύ του και το κοντό του. Πώς διάολο καταντάμε έτσι όλο και περισσότερο? Οι περισσότεροι καίγονται μπροστά από έναν υπολογιστή περιμένοντας να βρουν γκόμενα/ο πίσω από μια οθόνη. Συμφωνώ ότι είναι ένα μέσω επικοινωνίας, αλλά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ η ίδια η επικοινωνία. Περίμενε εσύ φίλε να κάνεις κάτι σοβαρό ή και ασόβαρο βασικά με την ηλίθια που βγάζει ανα 3 μέρες καινούρια φωτογραφία και την ανεβάζει για να μη χάσει τη <<φάση>>. Και για τους άντρες πάει αυτό πλέον, μη γινόμαστε άδικοι.
Άλλο θέμα. Όπου κοιτάξω θα δω fashion icons, fashion designers, tattoo artists, photographers, djs, piercers, μοντέλα, mcs, χορευτές και άααααααααντε και κανέναν ηχολήπτη (λυπάμαι αν ξέχασα κάποια κατηγορία, αλλά η ώρα είναι περασμένη). Και γω ανήκω σε μία από τις παραπάνω κατηγορίες, μπράβο μου ΡΕ. ΒΕΒΑΙΑ εγώ είχα την τάση σε αυτόν τον κλάδο από μικρή.
Τα έχουμε κάνει τόσο σκατά που αυτοί που έχουν όντως ταλέντο μπαίνουν στο ίδιο σακί με τον κάθε άσχετο, ατάλαντο <<stylά>> που νομίζει πως για να είσαι προσωπικότητα πρέπει να επιλέξεις στη ζωή σου ένα απ' τα προαναφερθέντα επαγγέλματα. ΝΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ.
Ένα θέμα που επίσης μου ανεβάζει το αίμα στο κεφάλι και τα λαμπάκια μου βαράνε βυσσινί είναι τα τυπάκια που την <<πίνουν>> και το διαλαλούν με ντουντούκα. ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΖΩΟ έκλασες πάνω σου. Κάτσε να σε χέσω και γω τώρα να μην πάει στράφι. Πιες αμα γουστάρεις τόσο πολύ ρε κοριτσάρα μου (είσαι δεν είσαι), αλλά μην το βγάζεις έκτακτο παράρτημα. Δεν γίνεσαι από Γιαννάκης Γιάννης από αυτό. 
Συνεχίζω... Απ΄τη μια μέρα στην άλλη οι παρέες αλλάζουν. Βγαίνω κέντρο και βλέπω απ'το πουθένα τη Μαρίκα η οποία έχει γίνει κολλητή με τη Κούλα (αυτές οι δυο βρίζονται τα τελευταία 5 χρόνια και μισιούνται θανάσιμα ας πούμε). Μετά από ένα μήνα η Μαρίκα πάλι έχει καινούρια κολλητή. Και μέσα σε ένα χρόνο φυσικά έχει αλλάξει 12 κολλητές. Έχει περάσει απ' όλες τις παρέες και έχει γίνει πολύ in γκομενάκι τώρα που την ξέρουν όλοι. Και αυτό πάει και για τους άντρες, αλλά σε όχι τόσο μεγάλο βαθμό.
Όλοι πλέον ακούνε τη μουσική που σε μεγάλωσε και είναι γνώστες, κουβαλώντας ταχα μουσική παιδεία. Ξανά ΝΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ.
Ακόμα κάτι που με τσιτώνει είναι που ΌΟΟΟΟΛΟΙ έχουν περάσει πολλά στη ζωή τους και τώρα είναι τόσο κουλ. Όλοι όμως. Τα καημένα τα παιδιά. ΚΡΙΜΑΣ.
Και όλοι αυτοί μαζί, και γω μέσα σε αυτούς, κοιτάμε όλες αυτές τις μαλακίες. Τη γαμημένη την εικόνα μας στους έξω σα να μην υπάρχουν πιο σοβαρά πράγματα στη ζωή. Γιατί τα παραπάνω με αυτό έχουν να κάνουν. Με μία εικόνα. Και σαν πολιτισμός θα πάρουμε τ'αρχίδια μας αφού μόνο γι' αυτά κοιτάμε να νοιαστούμε..!

Σκέψεις..

Είναι και εκείνες οι στιγμές που νιώθεις τόσο σάπιος... Τόσο απελπισμένος. Ψάχνεις απεγνωσμένα 

το λόγο υπαρξής σου και συνειδητοποιείς ότι ζεις μόνο επειδή είσαι εγωιστής. Γιατί δε θες να χάσεις 

κάτι ή κάποιον. Και τι ξέρεις εσύ; Το πιο πιθανό είναι να φτιάξουν τα πράγματα χωρίς την παρουσία σου. Αυτό ξέρεις λοιπόν. Οι ισχυρισμοί μπορεί να είναι διαφορετικοί, αλλά μέσα σου βλέπεις ξεκάθαρα ότι μόνο εμπόδιο μπορείς να σταθείς στην ευτυχία του. Και όταν αγαπάς με όλη σου τη δύναμη είναι αδιανόητο να φέρεσαι εγωιστικά... Κοιτάς στον καθρέφτη και μισείς την εικόνα που αντικρίζεις, αφού αντιλαμβάνεσαι πως πότε δε θα είσαι αρκετός. Αξίζει χιλιάδες περισσότερα από μία κατεστραμένη και λειψή προσωπικότητα. Η ζωή πάει μπροστά, όχι πίσω. Είναι άδικο να καθιστάς κάποιον στάσιμο επειδή εσύ είσαι ανάπηρος. Άντε τώρα να τα συνειδητοποιείς όλα αυτά και να καταφέρεις να ζήσεις για να υλοποιήσεις όνειρα. Ποιά όνειρα; Τα όνειρα που είναι για εκείνον τον έναν άνθρωπο; Πως να τα χτίσεις όταν νιώθεις τόσο άχρηστος; Εδώ φοβάσαι να τα σκεφτείς, θα τα κάνεις; Ποιό το νόημα να έχεις κοινούς στόχους όταν αισθάνεσαι ότι δεν αξίζεις όσο αξίζει; Χώνεις τον εαυτό σου σε αδιέξοδο. Εκεί που θες μόνο την ευτυχία του άλλου, αλλά φοβισμένος επειδή νιώθεις πως μόνο δυστυχία έμαθες, δεν ξέρεις πως να του την προσφέρεις.... Κατάντια...

The beast and the witch

Μια φορά και έναν καιρό στο λαμπρό κάστρο μιας μακρινής χώρας ζούσε ένας πρίγκιπας. 

Αν και είχε ότι επιθυμούσε η καρδιά του, ο πρίγκιπας ήταν κακομαθημένος, εγωιστής και σκληρόκαρδος!

Μια χειμωνιάτικη νύχτα ήρθε στο κάστρο μια γριά ζητιάνα και για να τον ευχαριστήσει για τη φιλοξενία, του χάρισε ένα ολόφρεσκο τριαντάφυλλο. Αυτός αηδιασμένος από τη σιχαμερή εμφάνιση της γριάς, πέταξε το δώρο της και την έδιωξε. Τότε εκείνη του είπε πως δεν πρέπει να κρίνει τους ανθρώπους από την εμφάνισή τους, γιατί η πραγματική ομορφιά βρίσκεται βαθιά μέσα μας...

Εκείνος όμως την έδιωξε και πάλι και τότε με μιας η ασχήμια της γριάς εξαφανίστηκε και παρουσιάστηκε μια γοητευτική μάγισσα.... 

Ο πρίγκιπας προσπάθησε να δικαιολογηθεί όμως η γυναίκα κατάλαβε πως στην καρδιά του δεν υπήρχε αγάπη... Για να τον τιμωρήσει τον μεταμόρφωσε σε ένα αηδιαστικό τέρας κι έριξε βαριά κατάρα πάνω στο κάστρο και το τέρας καταντροπιασμένο κλειδώθηκε μέσα, με μοναδικό παράθυρο στον κόσμο ένα μαγικό καθρέφτη...

 Όσο για το μαγικό τριαντάφυλλο θα παρέμενε ανθισμένο μέχρι τα εικοστά πρώτα του γενέθλια. 

Αν κάποια στιγμή το τέρας ένιωθε και κέρδιζε την αγάπη πριν το τριαντάφυλλο χάσει και το τελευταίο 

του πέταλο  τότε θα έσπαζαν και τα μάγια.  

Άν όχι το τέρας θα τανε καταδικασμένο να παραμείνει τέρας για μια ολόκληρη ζωή... 

Όμως όσο περνούσαν τα χρόνια όλο και περισσότερη απελπισία πλημμύριζε την καρδιά του.....

Γιατί ποιός άραγε θα μπορούσε ποτέ να αγαπήσει ένα τέρας;;;

Based on the <<Beauty and the beast>> book.

Go Dream Urself(or not)

Μπουρδέλο..Όνειρα; Εφιάλτες; Έχουν μείνει ευτυχώς εκείνοι που παρά την κούρασή τους βάζουν πάνω απ' όλα την περηφάνια τους και πολεμούν με τους εφιάλτες τους. Κάποιοι τους περνούν για ψυχικά και εγκεφαλικά διαταραγμένους. Παρόλα αυτά κάνουν ότι γουστάρουν όταν τους έχει τυλίξει η αγκαλιά του Μορφέα. Καλύτερα έτσι από το να φοβάσαι να κλείσεις τα μάτια σου. Προτιμώ να με θεωρούν παρανοϊκή, από το να πάψω να βλέπω κάθε που ξαπλώνω ότι γουστάρω εγώ να δω. Προτιμώ όταν περπατάω να σκέφτομαι τη ζωή μου για την οποία έχω παλέψει και έχω κερδίσει, αντί να την κερδίσουν άλλοι. Προτιμώ να γαμάω στη φαντασία μου εγώ, παρά να με γαμάνε και μαζί με μένα να γαμάνε και τις αξίες μου. Αυτές που μέχρι σήμερα προσπάθησαν να κουρελιάσουν. Στον ύπνο μου βάζω φωτιά και τα καίω όλα. Το μόνο πρόβλημα είναι η πραγματικότητα. Χωρίς στήριξη πως στα κομμάτια θα καταφέρω να φέρω εις πέρας όλα όσα ονειρεύομαι; Και συ βρε καθυστερημένε που το διαβάζεις τώρα αυτό.Εσύ; Δεν ονειρεύεσαι; Στόχους δε βλέπεις για σένανε; Ποιός στα κομμάτια είναι ο τόσο τρομακτικός μπαμπούλας που τρέμεις; Κουράγιο χρειαζόμαστε όλοι μαζί και καθένας μόνος του. Να συνεχίσουμε να ξαπλώνουμε χωρίς να τρελαινόμαστε στην ιδέα του τι μπορεί να κρύβεται κάτω από τα βλέφαρά μας... Αφού κοιμόμαστε που κοιμόμαστε, τουλάχιστον ας κοιμηθούμε σωστά!

Σάπια πόλη

Μέσα στο σκοτάδι να βρω λίγο φως ψάχνω σαν κάθε νέο άνθρωπο φαντάζομαι. Τι κι αν η νύχτα απλώθηκε σε όλη την πόλη; Τι κι άμα το χάος καραδοκεί σε κάθε γωνιά; Κι αφού τα κάνατε όλα πουτάνα εσείς οι μεγάλοι, μην προσπαθείτε μάταια να κάνετε εμάς τα παιδιά να πάψουμε να έχουμε όνειρα. Ούτε να σταματήσουμε να παλεύουμε μπας και καταφέρουμε να τα πραγματοποιήσουμε.

Δε μπορώ να μιλήσω πιο ευγενικά και στην ουσία δε θέλω, γιατί το μίσος για τη μιζέρια που μας υποχρεώσατε να ζούμε μου τρώει τα σπλάχνα, όσο το αφήνω να κατοικεί μέσα μου. Το ξερνάω λοιπόν, ή άλλες φορές το μετατρέπω σε ενέργεια. Σκατά παντού να κυβερνάνε,σωστά; 

Και; Σταυρωμένα χέρια; Δεν είναι για μένα αυτά, όπως θέλω να ελπίζω πως για πολλούς δεν είναι.

Με το συμπάθιο, μα δεν έμαθα να σκύβω το κεφάλι μου και να λέω ναι σε κάθε καραγκιόζη αγράμματο που κάθε τρεις και λίγο νομίζει πως θα σώσει όλα όσα αυτός και η φάρα του μας έφτασαν  

σε ένα αποτυχημένο σήμερα. Θα πολεμήσω όσο μπορώ για τη ζωή μου, γιατί θα θέλω να λέω στα παιδιά μου με καμάρι πως όταν ήμουν νέα το μέλλον μου δε φάνταζε κατεστραμμένο. Γιατί εγώ αν κάνω παιδιά θα έχω αρχίδια να τους φέρω σαν παράδειγμα εμένα. Θα έχουν πρότυπα και δε θα μάχονται να φτιάξουν πρώτα τη χώρα ερείπιο στην οποία θα ζουν και μετά, σε δεύτερη μοίρα τη ζωή τους. Όχι; Αυτό δε μας αναγκάσατε να διορθώσουμε; Τη χώρα που οι έξυπνοι εσείς λεηλατήσατε και βιάσατε. Αλλά ένα βασικό ξεχνάτε. Ο "ΓΑΜΑΩ'' της ζωής μου είμαι ΜΟΝΟ εγώ. Στον κάθε άνθρωπο. Κι όσο εσείς θα μας θέλετε φυτά, τόσο εμείς θα μαραινόμαστε για κόντρα. Μα τα όνειρα είναι για τους ερασιτέχνες όταν παραμένουν απλά όνειρα. Και δε νομίζω πολλοί από δω πέρα να ανεχθούμε να μη γίνουμε ποτέ επαγγελματίες. ΕΛΠΙΖΩ.