the meaning

Κοιτάζω πίσω και βλέπω μέλλον. Μπροστά και βλέπω παρελθόν. Φοβίες μπλεγμένες με όνειρα. Αναμνήσεις περικυκλωμένες από εφιάλτες. Όλα μαζί, ένας αποπνιχτικός κόμπος τυλιγμένος γύρω από το λαιμό μου που χρίζει λυσίματος. Άντε να βρεις την άκρη του σκοινιού. Κι άμα την εντοπίσεις, κανείς δε θα σου εγγυηθεί πως έπιασες την αρχή του. Μπερδεμένες εικόνες λύπης, χαράς, προδοσίας,  εκδίκησης, ανωριμότητας, εμπιστοσύνης... Από τότε έως σήμερα. Από χθες έως τώρα. Ένα αέναο πήγαιν' έλα. Στεκούμενη εδώ στο τώρα, αισθάνομαι ανήμπορη στο να ξεχωρίσω κάποιες σημαντικές λεπτομέρειες  ή έτσι νομίζω. Νιώθω ακόμα? Ή θέλω να μπορέσω να νιώθω πάλι? Τουλάχιστον έχω πιο ξεκάθαρο νου αν όχι καρδιά. Εγώ είχα το τιμόνι, οδηγώντας προς λάθος κατευθύνσεις. Δεν  κρύβομαι πίσω από το δάχτυλό μου για οποιαδήποτε απόφαση πήρα στη ζωή μου. Έχω γδάρει με τα ίδια μου τα νύχια τα μούτρα μου. Με έχω δει να αιμορραγώ, φέροντας κάθε ευθύνη, έχοντας λάβει υπόψιν ότι δεν υπάρχει φάρμακο επούλωσης, πέρα από τον ίδιο το χρόνο. Και όντως το έχω δει να συμβαίνει. Να βλέπω τον καιρό να γιατρεύει κάθε τραύμα, όσο βαθύ κι αν ήταν... Χίλια φταιξίματα, ριγμένα όλα στο τομάρι μου φυσικά! Έβαλα τα χεράκια μου κι έβγαλα τα ματάκια μου για πάρτη μου, ουκ ολίγες φορές. Βέβαια ήξερα ενδόμυχα που και πως βάδιζα. Άφηνα να με κολλήσουν νευρώσεις και ασθένειες, ξέροντας πως η ιδιαιτερότητα μου ονομάζεται ανοσία. Όσο κι αν πονούσα εκείνη τη στιγμή, τελικά αποκτούσα μεγαλύτερη ανοχή και αντισώματα σε λιποψυχίες, κακίες και κομπλεξισμούς άλλων. Ποιός μπορεί να μου πει και τι λοιπόν? Έχω ευαισθησίες, αλλά πλέον δεν τις μοιράζομαι, μιας και είναι λίγες και σπάνιες. Έχω ψυχή, αλλά δεν τη σπαταλάω ανούσια για φθηνά ιδανικά και ανάξια καπρίτσια. Δε μένω πουθενά, από συνήθεια ή σιγουριά κι αυτό δε θα αλλάξει ποτέ. Άλλωστε έχω φύγει ξανά και ξανά σα να μην ήμουν καν εκεί, δίχως να με αγγίζουν υποτιθέμενες συγνώμες και προσπάθειες. Πήρα τόσα πολλά μαθήματα μέσα από μένα. Αυτό από μόνο του δίνει και μια καθοριστική απάντηση στην αρχική μου ερώτηση. Νιώθω και ενώ φοβάμαι, ουσιαστικά δε φοβάμαι. Δεν έχει μείνει τίποτα να με τρομάζει μιας και με υπέβαλα σε ένα σωρό δοκιμασίες. Συνέβησαν όλα, αφού πρώτα έδωσα τη συγκατάθεσή μου για να συμβούν. Οπότε, βασικά, επιλέγω να νιώθω για να νιώθω. Επειδή γουστάρω κι έχω τη δύναμη ακόμα κι όχι επειδή έχω ανάγκη να το κάνω. Την πραγματική μου ανάγκη θα τη βαφτίσω θέληση και μέσα από αυτήν θα κατανοώ κάθε μέρα που περνάει από τα χρόνια μου τον όρο <<Ζωτικότητα>>. 

Μίλα μου

Ένα λεπτό! Γιατί με κοιτάζεις με αυτό το διαπεραστικό βλέμμα, όταν τόσο καλά γνωρίζεις πως μου δένει κόμπο τη γλώσσα? Τι αναζητάς στο σκοτάδι των ματιών μου? Ότι θα σε αφήσω έτσι απλά να εισχωρήσεις σε βυθισμένες σκηνές, που κατοικούν στα στενά του κατεστραμμένου μου συστήματος?

Και στέκεσαι σε απόσταση αναπνοής από την ενέργειά μου. Οι αύρες μας διασταυρώνονται και λειτουργούν σα μία. Με εγκλωβίζεις στην απάθεια και τη κακομεταχείριση έκφρασης . Σου κάνω επίκληση στο συναίσθημα βρίσκοντας τοίχο.... Μας διαχειρίζεσαι με αρνητικά μαθηματικά. Δεν υπάρχει εγώ κι εσύ. Αφαίρεση ή διαίρεση, ΑΛΛΑ ΠΟΤΕ ΠΡΟΣΘΕΣΗ. Καμία τάση. Συνεχίζει τις στροφές ο άχρωμος κύκλος, ΜΊΛΑ ΜΟΥ. ΠΕΣ ΚΑΤΙ. Με φοβίζουν οι τρόποι σου, το κενό που μπορεί να κατοικεί μέσα σου, η κλίση προς τη μοναξιά και η έλλειψη πάθους. Τι κουβαλάς και παλεύεις να είμαστε παράλληλα αντί να βρισκόμαστε σε κάποιο σημείο? Καμία απάντηση. Η απάθεια μετατρέπεται σε ομίχλη. Τα μάτια μου θολώνουν και πασχίζω να σε δω. Σε ψάχνω με τα χέρια.

Να σαι! Τρέμουλο στα ακροδάχτυλά μου από την πλευρά σου. Απόγνωση γεμάτη ουρλιάζω. ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ ΑΥΤΟ? ΓΙΑΤΙ? ΜΗ ΜΟΥ ΦΕΥΓΕΙΣ. ΜΙΛΑ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ. ΑΝΤΈΔΡΑΣΕ. Πλησιάζω το πρόσωπο σου με το δικό μου πρόσωπο,  πίσω από τη θαμπάδα. Να βλέπεις? Δε θα σε πληγώσω, μην απομακρύνεσαι από μένα λοιπόν. Κι όμως ενώ δεν προσπαθείς πλέον να το βάλεις στα πόδια, παραμένεις εκεί, σε απόσταση. Βουρκώνω. ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΣΟΥ. ΦΩΝΑΖΩ ΣΠΑΡΑΚΤΙΚΆ. Το χέρι μου γροθιά, βρίσκει δυνατά το μέτωπό σου. Ένας διαπεραστικός ήχος μου κατευθύνει τα βλέφαρα στο έδαφος και σε βλέπω εκεί, σε χιλιάδες γυάλινα θρύψαλα.... 

Bad trips.

Είναι από τις λίγες φορές, που δεν έχω ιδέα πως να αρχίσω ένα θέμα. Γνωρίζω τι θέλω να γράψω, αλλά είναι τόσες πολλές και μπερδεμένες οι σκέψεις μου που κάπου χάνομαι. Όπως και να έχει θα ξεκινήσω όσο πιο ομαλά μπορώ. 
 Τελευταία έβαλα τον εαυτό μου σε μία σειρά, με αποτέλεσμα να έχω τη δυνατότητα να σκέφτομαι και να αισθάνομαι πιο ορθά. Διαπίστωσα λοιπόν πως η ανθρώπινη φύση είναι τέτοια που όσο κι αν αμύνεται, κάποια στιγμή  επηρεάζεται από διάφορους αρνητικούς παράγοντες, καταλήγοντας  σκεπασμένη από ένα μαύρο πέπλο μιζέριας και αρνητικότητας. Αυτούς τους παράγοντες αποφάσισα να τους βαφτίσω, μαζικά, "δαίμονες". Λειτουργούν έτσι. Εισβάλλουν μέσα σου και σε τρώνε μέχρι να σε ισοπεδώσουν απόλυτα. 
Αυτά τα φανταστικά πλάσματα λοιπόν είναι τα εξής :
-Αυταπάτες(ή παραισθήσεις)
-Πόθος
-Απληστία
-Ζήλια
-Θυμός 
-Τεμπελιά
Είναι ύπουλα συναισθήματα, ουσιαστικά, που σε γεμίζουν αμφιβολίες. Η αμφιβολία σου στερεί την ικανότητα να εμπιστευτείς τον εαυτό σου σε καταστάσεις, αισθήματα, δυνάμεις. Με τον καιρό τροφοδοτείται, αυξάνεται, ώσπου να σε στοιχειώσει ως το κόκαλο, κάνοντάς σε υποχείριο της. Εν τέλει έχεις φτάσει στο σημείο να πάσχεις από αρκετές επικίνδυνες διαταραχές. Κρίσεις άγχους, πανικού, ταυτότητας, εθισμούς, καταθλίψεις, ΜΑΝΙΟκαταθλίψεις, νευρώσεις, ανορεξία, βουλιμία, νόσο του Crohn κ.ο.κ. Και λέω επικίνδυνες γιατί όλες οι νόσοι έχουν ως αντίκτυπο την υγεία του κάθε οργανισμού. Προκαλούν ανεπανόρθωτες βλάβες αν δεν κάνεις κάτι να τις προλάβεις όσο είναι νωπές.
 Μοιάζει δύσκολο να πας κόντρα σε αυτό το τέρας, αλλά δεν υπάρχει τίποτα που δεν καταπολεμάται, αρκεί να υπάρχει θέληση. Η παραίτηση απευθύνεται σε δειλές ή κακομαθημένες προσωπικότητες. Το βασικότερο για να κερδίσεις τις αμφιβολίες που σε πνίγουν είναι ο καθαρός νους  και η πνευματική χαλάρωση. Όταν νιώθεις ότι είναι έτοιμες να ανέβουν στην επιφάνεια πρέπει να ηρεμήσεις, να συγκεντρωθείς στο μέγιστο και παίρνοντας βαθιές ανάσες να πιάσεις το πρόβλημα από τη ρίζα του. Υπόβαλε το μυαλό σου στη διαδικασία να σκεφτεί τί είναι αυτό που σε φοβίζει τη συγκεκριμένη στιγμή, γιατί σε φοβίζει. Αν πρόκειται για κάτι που θες να δημιουργήσεις και τρομοκρατείσαι για το αν θα το καταφέρεις, φαντάσου τον εαυτό σου να το δημιουργεί. Δεν υφίσταται η έννοια "δε μπορώ" όπως είναι γνωστό, προσπάθησε. Διαχειρίσου το σα να είσαι κριτικός. Αξιολόγησέ το με σοβαρότητα και υπευθυνότητα. Όταν διακρίνεις λάθη και ατέλειες θα είσαι στο δρόμο που θες. Ξέρεις τι να διορθώσεις έμπρακτα και τι να αποφύγεις. Όταν επιστρέψεις από το νοητικό ταξίδι, θα είσαι πιο ζωντανός. Θα έχεις περισσότερη αποφασιστικότητα κι ας στραβώσει κάτι, αφού η συγκεκριμένη μέθοδος σου ξεκλειδώνει πτυχές που σφράγισαν τα δαιμόνια που προανέφερα..... Χρησιμοποίεισαι την τακτική αυτή κάθε φορά που θα σε ζώνουν τα φίδια για τους στόχους σου, όποιοι κι αν είναι αυτοί. Σιγά σιγά θα εξορκίσεις ότι διαολεμένο κατοικεί μέσα σου αποκτώντας διαύγεια, θετική αύρα, ισορροπία και πάνω απ' όλα αυτοεκτίμηση. Και οι πιο δύσκολοι κόμποι λύνονται...

Το "τρέχω"

Θα μιλήσω για κάτι απλό που με απασχολούσε και με απασχολεί μέχρι σήμερα. Δε μπόρεσα ποτέ να βρω μία λύση για το πρόβλημα. Το στριφογυρίζω επεξεργάζοντάς το ξανά και ξανά στο μυαλό μου χωρίς καμία λύτρωση. Το ζόρισμα αυτό ονομάζεται τάση φυγής. Εμμονή με το να το βάλω στα πόδια ανά πάσα στιγμή. Νιώθω ασφυξία, σφυροκοπούν οι φλέβες και τα πόδια μου πιέζονται προς την πιο κοντινή διέξοδο. Φτάνω στο τέρμα μου, από τον πανικό. Προσπάθησα να το αποβάλλω, έσπασα την καρδιά μου σε χίλια κομμάτια, αλλά τίποτα. Και μάλλον αυτό φταίει. Μάζεψα τα κομμάτια, αλλά τα ξανακόλλησα λάθος. Δεν αφήνω περιθώρια σε κανένα πλέον. Σε όσα γεγονότα βρέθηκα, έφυγα στην πρώτη ένδειξη δεσίματος...  Δυστυχώς τα συναισθήματα μου απέδειξαν πως πρέπει να τα αποφεύγω. 
Δε θα προτρέξω, ούτε θα βιαστώ να ακυρώσω... Μααααα... Θα φύγω κι από κει που ανοίχτηκα. Προτιμώ να στερηθώ καινούριες πληγές από το να δημιουργήσω κι άλλες, σκαλίζοντας τις παρελθοντικές. Στο σημείο που βρίσκομαι κλαίω χωρίς δάκρυα, νιώθω χωρίς αισθήματα, γελάω χωρίς χαρά... Δε δίνω τον εαυτό μου πουθενά. Κοιτάζω τη σκιά μου και σοκάρομαι όταν αντιλαμβάνομαι πόσο κοντά μου βρίσκεται. Χάνω το μυαλό μου σε ανούσια πράγματα, γιατί εκείνα δε με τραβάνε πλάι τους. Ότι με ελκύει παλεύω να το κρατάω σε απόσταση ασφαλείας, για να μη με αγγίξει. Σβήνω σημάδια τρυφερότητας όποτε γράφονται μπροστά μου, για να μην υπάρξουν πιθανότητες να πέσω από το σχοινί στο οποίο ακροβατώ με σταθερότητα. Και θεωρώντας πως η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση, κλείνω τα μάτια και στρέφομαι στο στόχο που πρέπει να σκοτώσω, την ψυχή μου. Δεν έχω άλλη ανοχή για αδυναμίες όσο κι αν αδημονώ να ζήσω, στέρεψα. Δεν ξέρω πως να το αποτρέψω όλο αυτό, αλλά κυνηγάω το πνεύμα μου στο χάος να το σώσω. Διχασμός ανάμεσα στα τόσα θέλω μου. Οι άνθρωποι έχουμε ανάγκη να θέλουμε και να διεκδικούμε. Παρόλα αυτά παγώνω ασυναίσθητα τον παρορμητισμό μου και βάζω φωτιά στα "και αν" που μπορεί να με έκαναν ευτυχισμένη. Το φταίξιμο δε θέλω να το χρεώσω πουθενά, δε θα βρώ την άκρη της κλωστής κατηγορώντας. Είναι πολύ βίαιο να κοιτάζεσαι στον καθρέφτη για να εισβάλλεις στο κομμάτι που είναι χαλασμένο, μπας και του κάνεις format και συνέλθεις, και  λείπει ο οικοδεσπότης τελικά....
Και ξέρω πια... Όποτε το ένστικτό μου ψιθυρίζει ύπουλα να τρέξω μακριά, να γλιτώσω από κάτι που γνωρίζει την κατάσταση κι όμως διαθέτει τα προσόντα να ισοπεδώσει  τα εμπόδια που υψώνω με μανία, καθημερινά, από φόβο, ΕΚΕΙ ΠΡΕΠΕΙ να μείνω για να ισορροπήσω όσο κι αν με πνίγει η τάση μου....