Ανάκατα σε τάξη.

Και σα μονόλογος συνεχίζεται.... Αρχίζω και δεν ξέρω που καταλήγει. Πολλές φορές μπλέκεσαι και μόνος σου δίχως να κάνεις διάλογο με κάποιον άλλο. Υπάρχει πάντα άλλος μαζί σου. Ο εαυτός σου.
Είμαι παρανοϊκή? Μπορεί. Αλλά μου αρέσει να μιλάω με μένα. Έτσι με μαθαίνω και με καταλαβαίνω περισσότερο. Πάντα ανακαλύπτω κάτι καινούριο. Λειτουργώ με ανατροπές. Αλλά τι θέλω να ανατρέψω ακριβώς? Είμαι φρικιό? Επειδή θέλω τα πάντα για μένα? Δεν το θεώρησα ποτέ κακό. Δε σταματάω να θέλω τα πάντα, να τα ονειρεύομαι και να τα διεκδικώ. Δεν έχει σημασία να κερδίζεις το παιχνίδι με καλά φύλλα. Σκοπός του παιχνιδιού είναι να το κερδίσεις έχοντας άσχημο χαρτί στα χέρια σου.... Να πάλι το χάνω. Πάλι από αλλού αρχίζω και αλλού φτάνω. Χωρίς συνοχή.
Βασικά υπάρχει μία εξέλιξη και το ένα φέρνει το άλλο. Μόνη μου μιλάω ξανά. Ορίστε, δε χρειάζομαι έξτρα συντροφιά για το θέατρο του παραλόγου. Ωστόσο αυτό με κρατάει  αλώβητη ως τώρα. Γνωρίζω που πατάω, που βρίσκομαι δεν ξέρω, αλλά δε με νοιάζει και πολύ. Ταξιδεύω ασταμάτητα, αφαιρούμαι ανά πάσα ώρα και στιγμή κι όμως πάντα μένω σε μία απόσταση από εξωτερικούς παράγοντες που θα μπορούσαν να με βλάψουν. Κι αυτό δημιουργείται από τις χιλιάδες συζητήσεις που διατηρώ με το εγώ μου. Για να με πατήσουν πρέπει να σκύψω ΕΓΩ πρώτα. Πράγμα ακατόρθωτο τώρα πια.  Τώρα πια Βγάζω από τη μέση όποιον με θέλει στη γωνία. Αναίσθητη? Εγώ? Δεν υπάρχει άνθρωπος χωρίς ευαισθησίες. Προτιμώ παρόλα αυτά να τις ερμηνεύω και να τις εκφράζω δημιουργικά. Ούτως ώστε να μην υπάρξει πιθανότητα στο μέλλον να τις εκλάβει ως αδυναμίες. Δεν έχω τέτοιες. Ούτε πριν, ούτε τώρα, ούτε ποτέ. Σε περίπτωση που έδειξα κάτι τέτοιο θα είχα κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου. Με την άλλη πτυχή μου. Η πραγματικότητα είναι πως δεν υπήρξα ποτέ αφελής, εγώ το ονομάζω "δε με αγγίζεις". Δε με χειραγωγούν. Μπορεί να συμβαίνει το αντίθετο μάλιστα. Μου αρέσει η ευθύτητα και η ειλικρίνεια και καταδικάζω δείχνοντας με το δάχτυλο τις δόλιες προσωπικότητες. Δε θα νικήσω οτιδήποτε κλέβοντας ή εξαπατώντας. Σταθερά θα τα λέω με την πάρτη μου και τους στόχους που έχω όνειρο τους φέρνω εις πέρας τίμια και δίκαια. Αυτούς τους δρόμους διδάχθηκα από το σπίτι μου. Αρετή να έχεις γερά θεμέλια κι ας βγαίνουν άτακτες  οι σκέψεις σου...

Μάθημα ζωής λέγεται.

Η αλήθεια είναι πως όλοι για γέλια είμαστε. Άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο. Δε με νοιάζει τι στο διάβολο ακούγεται για μένα. ΕΓΩ στη ζωή μου έζησα. Αυτό θα λέω στα παιδιά μου και στα εγγόνια μου. Δεν περίμενα πάνω από το προφίλ κανενός σε κάποια ηλίθια σελίδα του internet να κράξω προσωπικά κάποιον αν δε με έχει ήδη προσβάλλει.  Μεγάλωσα με άλλες βάσεις και ιδανικά. Δυστυχώς ή ευτυχώς δε με αγγίζει οποιοδήποτε αρνητικό σχόλιο από τον κάθε τελευταίο και αποτυχημένο παίκτη του παιχνιδιού. Έχω μάθει να στηρίζω το λόγο μου μέχρι τέλους. Έχω ξεγελάσει το θάνατο, όχι μία φορά, και έχω κερδίσει αλώβητη. Έχω πέσει κάτω με τα μούτρα και σηκώθηκα ξανά και ξανά. Έχω πληγωθεί, προδοθεί και απογοητευτεί επανειλημμένα από πρόσωπα που πραγματικά αγάπησα. Έχω συγχωρέσει αλλά ξαναπροδόθηκα. Έχω πληγώσει και γω. Έχω παραδεχτεί λάθη που έκανα. Έχω νιώσει τον πόνο και το μιίσος να κατακλύζει το μοναδικό καλό πράγμα που έχει μείνει μέσα μου. Έχω πάρει εκδίκηση μετανιώνοντας όταν συνειδητοποίησα πως δεν άξιζε τον κόπο. Έχω κατηγορηθεί χωρίς να φταίω. Έχω αποδείξει αν έφταιγα ενώ επίσης δεν άξιζε τον κόπο. Έχω ξεπεράσει λάθη γιατρών πάνω μου. Έχω πολεμήσει ΛΑΘΗ γιατρών πάνω μου. Έχω πάει κόντρα ακόμα και στον ίδιο μου τον εαυτό. Έχω φερθεί αμέτρητες φορές εγωιστικά. Με έχω μισήσει για αυτό. Με έχω μισήσει γενικά. Με έχω αγαπήσει. Με έχω κρίνει. Με έχω ΚΡΑΞΕΙ. Έχω φερθεί σκληρά, αλλά το κάνω καθημερινά κυρίως σε μένα. Έχω πει ψέματα, τα έχω παραδεχτεί. ΄Έχω προσφέρει απλόχερα. Έχω φάει σκατά. Προσπάθησα να αλλάξω για άλλους. Το κατάλαβα έγκαιρα.

Εξακολουθώ να αγαπάω δύσκολα αλλά πολύ. Συνεχίζω να κρίνω, αλλά ποτέ δεν το κάνω με κακία. 

Βάζω την ειλικρίνεια πάνω από όλα και ας πονάει. Ακούω τις συμβουλές των άλλων κι ας μη μου αρέσουν πάντα. Έχω προσβάλλει στο παρελθόν άθελά μου ζητώντας συγνώμη στη συνέχεια. 

Έχω εθιστεί. Αλλά έχω μάθει να πετάω ότι μου κάνει κακό. Υπήρξαν στιγμές στο παρελθόν που πληγώθηκα από την κριτική των άλλων. Κράτησα όμως μόνο τα λόγια που όντως θεώρησα αξιόλογα. Έχω βιώσει τη λέξη απώλεια στο πετσί μου και μάλιστα με βίαιο τρόπο. Έχω διώξει από επιλογή μου. Πάντως κατέληξα κάπου από όσες καταστάσεις έχω περάσει. Ο καθένας μας κουβαλάει το δικό του φορτίο. Άλλοι το αντέχουν. Άλλοι το φορτώνουν σε άλλους είτε έμμεσα είτε άμεσα. Όταν λοιπόν προσπαθούν πλέον να μου φορτώσουν το δικό τους μεταφέροντας μου τα κόμπλεξ τους ή προσβάλλοντας με, γελάω και σκέφτομαι "ΡΕ ΒΛΑΚΑ ΕΣΥ ΠΑΤΑΣ ΜΕ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΣΟΥ ΣΤΗ ΓΗ, ΟΧΙ ΜΕ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΑΛΛΩΝ." Κανένας ξένος δε θέλει το καλό σου. Μόνο να βγάλει το βάρος του να το πολεμήσεις εσύ. Όποιος το κάνει είναι μόνο μια τρίχα από τα πόδια σου, μιας και αρχίδια δεν έχεις. Και εδώ τελειώνει το θέμα. Ότι σου πουν δε σε πληγώνει, σε κάνει να γίνεσαι δυνατότερος χαρακτήρας και να πατάς πιο γερά κάτω. ΓΚΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡ