Άνθρωπε!

Σ'ολόκληρη τη γη κι αν ψάξεις δε θα βρεις έναν άνθρωπο να σε νιώθει απόλυτα... 

Κάποιος θα προσποιηθεί πως σε καταλαβαίνει.. Κάποιος άλλος πως σε αγαπάει. 

Ένας τρίτος πως είναι στο πλευρό σου ολόψυχα... Μα στο τέλος κάθε κάποιου 

διαπιστώνεις πως είσαι ολομόναχος! Μόνος σου πρέπει να παλέψεις για τα θέλω 

σου... Υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που αγοράζουν τα όνειρά τους και τους στόχους 

τους με τον κόπο τους, με πόνο γι' αυτά ... Υπάρχουν άλλοι που προτιμούν να κλείνονται 

στη σπηλιά τους και να γιατρεύουν μονάχοι τους τις πληγές τους! Σε τούτη τη ζωή 

το άσχημο είναι πως η ασχήμια δεν πολεμιέται με συντροφικότητα... Κανένας δε θα είναι 

δίπλα σου να σε βοηθήσει να πας ένα βήμα παραπέρα. Κανείς δε θα πονέσει με τα δάκρυα 

σου... Δε θα λυγίσει κανένας με την αγάπη σου... Κανείς δε θα χαρεί με την τύχη σου... 

Άνθρωπε!! Γεννήθηκες σε έναν ψυχρό κόσμο μίας κενής εποχής... Μη σπαταλιέσαι άδικα 

και μη δένεσαι περιμένοντας από τους άλλους αποδείξεις!! Μόνο από εσένα....

Trentemoller - Miss you (Cubism remix)

Παρακαλώ?

Και όχι δεν ταιριάζω σε αυτήν την εποχή τελικά... Ούτε με αυτούς τους ανθρώπους! Συγκρίνω το τεράστιο εγώ μου με το γύρω μου, αλλά δεν  συντονίζονται σε κανένα κανάλι. Έχω κάτι άλλο..

Κάποιοι το ονομάζουν φιλότιμο... Εσύ το έχεις? Σαφέστατα και θα βιαστείς να δώσεις καταφατική απάντηση. Αλλά όχι. Με το σύνολο και συ, παρτάλι... Πάρε χωρίς να δώσεις.. Μα κάποια καταραμένη μέρα που θα σκεφτούμε τις ζωές μας, ΕΓΩ θα έχω αγαπήσει, ΕΣΥ ΟΧΙ... Για σένα είναι σκληρό, όχι για μένα. Για όποιον δε μπορεί να αγαπήσει, που όμως ζητάει ή απαιτεί να τον αγαπάνε... Κι όμως προτιμώ να αγαπάω, από το να με αγαπούν... Βαρύ και δύσκολο αλλά από ψυχής! Εμένα η καρδιά μου θέλει την δική μου ψυχή για να ζεσταθεί, ΟΧΙ την ψυχή των άλλων...  Αυτές οι καρδιές είναι ανεξάρτητες λοιπόν... Αυτές που δεν έμαθαν να ρουφάνε τις ψυχές των άλλων για να συνεχίσουν να χτυπάνε... Αντίθετα οι εξαρτημένες πολύ συχνά έχουν την ανάγκη από τις ανεξάρτητες... Το πέρασα και θα το περνάω αυτό κατά καιρούς. Δεν πειράζει, για τη δική μου... Όσο κι αν ρούφηξαν ΕΓΩ έχω κι άλλη να δώσω και έχω να κρατήσω και για τον εαυτό μου λίγη! Αυτό είναι φιλότιμο λοιπόν? Δίνω κι ας απογοητευτώ όταν δεν πάρω.. Περιμένεις να βγεί ουράνιο τόξο χωρίς να ρίξει πρώτα καταιγίδα?

Πώς είναι δυνατόν? Εγώ μπορεί να έχω φτιάξει δικό μου κόσμο αλλά τουλάχιστον τον έχω ρυθμίσει σύμφωνα με την κατάσταση του πλανήτη αυτού. Και εδώ θαύματα δε γίνονται δυστυχώς... Πρώτα θα πονέσεις, θα κυλήσεις στη γη και μετά θα χαμογελάσεις απο ευτυχία. Εδώ όλα κερδίζονται, δε χαρίζονται! Γι' αυτό δεν κολλάω σε αυτόν τον κόσμο σου λεω... Γιατί ξέρω τι συμβαίνει.. Αλλά όσο κι αν δε το παραδέχομαι δε φοβάμαι να πονέσω και να αγαπήσω.. Δε φοβάμαι... Το μόνο που φοβάμαι ουσιαστικά είναι πως ούτε και συ θα με νιώσεις πανάθεμα!!!  Αλλά, δε θα είσαι ο μόνος... Οπότε  ΑΓΑΠΑ κι ας πληγωθείς, κι ας πονέσεις αν δε θες να είσαι ένα με τη μάζα.. Αλλά κάντο επειδή μπορείς να καταλάβεις τη διαφορά... Τότε θα λέγεσαι άνθρωπος. Για την ώρα δε λέγεσαι ούτε ζώο, γιατί κι αυτά πονάνε, κι αγαπάνε. Για την ώρα είσαι απλά ένα σφάλμα... Μια αποτυχημένη μορφή ζωής εξαρτημένη από την ψυχή τρίτων... Καλημέρα θα είναι λοιπόν αν ΑΓΑΠΑΣ <3

Τι αξιζεις...

Κάποια στιγμή στη ζωή μου πρέπει να πάρω την απόφαση να συγχωρήσω τον εαυτό μου. Για όσες πίκρες του προξένησα. Δημιούργησα ανεξάντλητα εμπόδια, κάνοντας τα αδύνατα δυνατά να καταφέρω να μη με βρω.. Μου στέρησα δικαιώματα και υπομονή. Με διέβαλα καθημερινά... Άπλωσα το χέρι μου στην αναισθησία, διαμορφώνοντας ένα χαρακτήρα χωρίς συναισθήματα. Υπέφερα χωρίς πόνο. Έκλαψα χωρίς δάκρυα. Ερωτεύτηκα χωρίς πάθος. Αγάπησα χωρίς τρυφερότητα. Μαγεύτηκα χωρίς ρίσκο. Νευρίασα χωρίς θυμό. Έδωσα χωρίς ενθουσιασμό. Πήρα αλλά δεν ακούμπησα.  Πέρασα αλλά δεν έμεινα... Ως που έφτασα σε τέλμα. Οι συνθήκες με βοήθησαν. Τι κι αν η ζωή είναι όλη μπροστά μου ή αν το μέλλον μου φάνταζε λαμπρό; Με έφτασα σε σημείο να ονειρεύομαι εφιάλτες...Η αλήθεια είναι πως όλες οι καταστάσεις ως τώρα ήταν πρωταγωνίστριες... Δυστυχώς όμως εγώ δεν κλέβω ρόλους! Κι όμως συνήλθα!! Συνειδητοποίησα πως για να πάρεις πρωταγωνιστικό ρόλο δε χρειάζονται πονηρές μέθοδοι.... Χρειάζεται τσαγανό, αποδείξεις, διεκδίκηση, και πείσμα.. Πείσμα και εγωισμό έμαθα από παιδί να έχω.. Απλά δεν ήξερα να τα κουμαντάρω σωστά ως τώρα! Ποτέ όμως δεν είναι αργά... Έφτασα σε αυτήν την ηλικία με αξιοπρέπεια και βάσεις!! Θυμάμαι από παλιά τους δικούς μου που μου έλεγαν πως δεν αρκεί να έχεις μόνο στόχους... Πρέπει και να τους πραγματοποιείς!! Παρ' όλα αυτά σημασία δεν έχει αν πρέπει, αλλά ότι θέλω να τους φέρω εις πέρας.... Δεν αρκούμαι πλέον στα αρκετά! Θέλω να καταφέρω τα πάντα... Γιατί για μένα αυτό αξίζω πλέον...  

Εγώ κι εσύ....

Κλάψε... Βγάλε ότι σκουπίδι κρύβεται στην καρδιά σου! Τώρα είμαστε μόνο εγώ και συ... Με βλέπεις και με διαβάζεις τόσο καλά και σωστά όσο εγώ εσένα... Μεταξύ μας τα μυστικά δε χωράνε! Ξέρω πως σε τρομάζω και πως ντρέπεσαι να αφήσεις τα δάκρυα να σκεπάσουν τα μάγουλα σου... Όμως τώρα είμαστε οι δυο μας ΜΟΝΟ! Δεν έχεις λόγο να ντρέπεσαι. Άλλωστε τα συναισθήματα δεν είναι ούτε ντροπή, ούτε αδυναμία... Αδυναμία είναι να προκαλείς άσχημα συναισθήματα σε κάποιον... Το να μπορείς να εκφράζεις αυτά που δημιουργούνται μέσα σου μόνο δύναμη συμβολίζει..!! Γι' αυτό κάνε αυτό που θέλεις... ΞΕΡΝΑ απ' τα μάτια σου όλα αυτά που καταπιέζεις από πίσω τους τόσο καιρό.

Έχω ανάγκη να σε κοιτάζω όταν θα κλαις... Να πιστέψω πως τελικά αισθάνεσαι ξανά... Απλά όταν θα με αντικρίζεις σε αυτό το ψυχρό και άδειο γυαλί, άφησε την ψυχή σου να γεμίσει τον καθρέφτη σου...

Να νιώσω πως είμαι δυνατή τελικά και αισθάνομαι ακόμα!! Γι' αυτό κλάψε λοιπόν...

ο κόσμος μου

Κάτι δεν πάει καλά νομίζω! Δεν εξηγείται αλλιώς… Νιώθω πως έχω δημιουργήσει  ένα δικό μου μοναδικό κόσμο και είμαι η μόνη που μπορώ να εισχωρήσω  σε αυτόν με απόλυτη άνεση…  Ο κόσμος ο δικός μου δεν έχει μυστικά και ψέματα. Μέσα του δε χωράει πονηριά και προδοσία. Η θλίψη προσπαθεί μανιωδώς να κερδίσει, μάταια, σε μία άνιση μάχη με τη ζωντάνια και την ελπίδα… Το χαμόγελο επικρατεί κατά κύριο λόγο, όσο κι αν μερικές φορές εξασθενεί λόγω κούρασης… Στον κόσμο μου συνήθως είναι μέρα και στο δικό μου ουρανό δεν υπάρχουν σύννεφα…  Αλλά και όταν είναι βράδυ , ο ουρανός κατακλύζεται  από πολλούς μικρούς ήλιους που στον κανονικό κόσμο ονομάζονται αστέρια… Το φεγγάρι είναι εξίσου φωτεινό με τον ήλιο… Δεν κάνει κρύο, αλλά δεν έχει και καύσωνα.. Ο δικός μου καιρός σε γεμίζει και σου γλυκαίνει το είναι! Αναπνέεις την ομορφιά της ζωής στο έπακρο…

Τα λουλούδια μυρίζουν υπέροχα κάθε εποχή! Δεν υπάρχουν μίση, έχθρες και κόντρες, γιατί απλά στο ΔΙΚΟ ΜΟΥ κόσμο όλοι δικαιούνται να αγαπάνε και να αγαπιούνται…  Η αγάπη, ο έρωτας, το πάθος και η τρυφερότητα παραμονεύουν σε κάθε γωνία…

Εμένα ο κόσμος μου έτσι είναι φτιαγμένος, όσο περίεργος ή ακαταλαβίστικος κι αν φαντάζει….

Κι όμως πάντα θα θέλω...

Μεγάλωσα στα πρέπει... Έπρεπε να συμπεριφέρομαι με συγκεκριμένο τρόπο. 
Έπρεπε να διαβάζω περισσότερο. 
Έπρεπε να μην βγαίνω. 
Έπρεπε να μην ψάχνω.  
Έπρεπε να μην κάνω παρέα με παιδιά που οι άλλοι δεν εγκρίνουν.
Έπρεπε να μην ερωτευτώ. 
Έπρεπε να ωριμάσω. 
Έπρεπε να σπουδάσω. 
Έπρεπε να είμαι στρατιωτάκι. 
Έπρεπε να είμαι σκληρή. 
Έπρεπε να είμαι άψυχη. 
Έπρεπε να είμαι απόμακρη.

Έπρεπε να μην κλαίω. 
Έπρεπε να φοβάμαι. 
Έπρεπε να έχω άδικο. 
Έπρεπε να μην έχω άποψη. 
Έπρεπε να κατεβάζω το κεφάλι. 
Έπρεπε να ντρέπομαι. 
Έπρεπε να πονάω. 
Έπρεπε να μη φωνάζω. 
Έπρεπε να μην ξεσπάω. 
Έπρεπε να μην αρνούμαι. 
Έπρεπε να σωπαίνω. 
Έπρεπε να δοκιμάζομαι συνέχεια. 
Έπρεπε να μην ζήσω σαν παιδί. 
Έπρεπε να αναλάβω ευθύνες. 
Έπρεπε να ακούω τη λογική μου. 
Έπρεπε να μην ακολουθώ την καρδιά μου. 
Έπρεπε να μην εμπιστεύομαι. 
Έπρεπε να μη δίνω. 
Έπρεπε να μη δίνομαι. 
Έπρεπε να μη δείχνω. 
Έπρεπε να εξαρτώμαι. 
Έπρεπε να ΜΗΝ εξαρτώμαι. 
Έπρεπε να μη μιλάω. 
Έπρεπε να αλλάξω. 
Έπρεπε να μπορώ. 
Έπρεπε να μη θέλω.... 

Σαν παιδί όμως μέχρι σήμερα πάντα ήθελα... Ήθελα να είμαι αυθόρμητη. 
Ήθελα να είμαι τρυφερή. 
Ήθελα να έχω ψυχή. 
Ήθελα να είμαι παρόν.
Ήθελα να διαβάζω όσο χρειάζεται. 
Ήθελα να βγαίνω. 
Ήθελα να ψάχνω. 
Ήθελα να ψάχνομαι. 
Ήθελα να κάνω παρέα με αυτούς που επιλέγω ΕΓΩ. 
Ήθελα να ερωτευτώ. 
Ήθελα να διεκδικώ. 
Ήθελα να γελάω. 
Ήθελα να αγκαλιάζω. 
Ήθελα να αγαπάω. 
Ήθελα να πονάω από δικά μου λάθη. 
Ήθελα να κλαίω. 
Ήθελα να μάθω. 
Ήθελα να είμαι παιδί. 
Ήθελα να φωνάζω. 
Ήθελα να εκφράζομαι. 
Ήθελα να δουλέψω.  
Ήθελα να βρίζω. 
Ήθελα να μισώ. 
Ήθελα να μη φοβάμαι. 
Ήθελα να μην κρύβομαι. 
Ήθελα να μην έχω ευθύνες. 
Ήθελα να έχω δοκιμασίες. 
Ήθελα να έχω δύναμη. 
Ήθελα να έχω άποψη. 
Ήθελα να ακούω την καρδιά μου. 
Ήθελα να πιστεύω. 
Ήθελα να ελπίζω. 
Ήθελα να προσπαθώ. 
Ήθελα να μάχομαι. 
Ήθελα να μιλάω. 
Ήθελα να ακούω. 
Ήθελα να δώσω. 
Ήθελα να πάρω. 
Ήθελα να αφεθώ. 
Ήθελα να δοθώ. 
Ήθελα να δείχνω. 
Ήθελα να χρειάζομαι. 
Ήθελα να είμαι ανεξάρτητη. 
Ήθελα να μην αλλάξω. 
Ήθελα να μην μπορώ. 
Ήθελα να θέλω. 
Ήθελα να μη θέλω. 
Ήθελα να ΜΗΝ ΠΡΕΠΕΙ.

ΤΩΡΑ ΟΜΩΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΞΑΝΑ, ΕΓΩ ΔΕΝ ΘΕΛΩ....

Δεν σε πληγώνει...

- Δεν είναι δα και τόσο όμορφο...

- Εγώ σου λέω πως είναι, όσο και αν σε πονάει ή σε πληγώνει ορισμένες φορές...

- Αυτό που λέω εγώ είναι πως όταν συμβαίνει χάνεις τον ύπνο σου..

- Όχι, δε χάνεται ο ύπνος σου.. Απλά αργείς λίγο περισσότερο να κοιμηθείς επειδή έχεις στο μυαλό σου κάτι που αργότερα θα σου χαρίσει πιο ήρεμο και πιο γλυκό ύπνο... Δεν περνάνε αμέτρητες ώρες όμως..

- Και αυτό που σε κάνει να μην είσαι ευτυχισμένος?

- Αυτό λέγεται εγωισμός... Αν δεν είσαι εγωιστής όμως, απλά βάζεις την ευτυχία του άλλου πριν απ' τη δική σου... Με το χαμόγελο του και μόνο είσαι ευτυχισμένος... Και ας μην απευθύνεται σε σένα..

- Μα δεν είναι τόσο κακό να είσαι εγωιστής πού και πού...

- Υπάρχουν οι μεγαλύτεροι εγωπαθείς και εγωιστές άνθρωποι, που έχουν θυσιάσει το <<εγώ>> τους σε   αυτήν την περίπτωση, γιατί πολύ απλά δεν μπορούσαν να ΜΗΝ το κάνουν...

- Η αντιπαθητική αμηχανία που λένε?

- Αντιπαθητική? Ναι, προφανώς και όσοι δεν την έχουν νιώσει, αντιπαθητική τη θεωρούν... 

- Τη θεωρούν? Δεν είναι?

- Όχι, όχι... Δεν είναι αμηχανία να χτυπάει η καρδιά σου με ταχύτητα φωτός πριν συναντήσεις κάποιον.

Δεν είναι αμηχανία να ανατριχιάζεις όταν σκέφτεσαι ένα απλό άγγιγμα... Δεν είναι αμηχανία να χάνεις τις προτάσεις από τα χείλη σου , να θες να πεις χιλιάδες πράγματα που νιώθεις αλλά να μπερδεύεις τη σειρά και το μέτρημα... 

- Θυμώνεις με το πιο μικρό περιστατικό... Αυτό?

- ΔΕΝ θυμώνεις.... Απλά όταν θέλεις και περιμένεις το καλύτερο ειδικά για τον άλλον, εκνευρίζεσαι, αλλά, το παλεύεις... Βασικά πολλά παλεύεις.. Ακόμα και με τον ίδιο σου τον εαυτό... Θες να βλέπεις συνέχεια ένα συγκεκριμένο άτομο... Να το ζεις... Να το μαθαίνεις... Να το κάνεις χαρούμενο, γιατί με τη δική του χαρά - ΠΡΏΤΑ - χαίρεσαι και συ μετά... Να θες να το προστατεύσεις.. Να θες να το ακούσεις... Να σου λείπει συνέχεια... Να μη σου φτάνει ποτέ... Να θες να προσπαθήσεις ακόμα και για ακατόρθωτα πράγματα.... Να σε γεμίζει έστω και από σπόντα...

- Αυτό είναι εξάρτηση θαρρώ!!

- Δεν είναι εξάρτηση ή μάλλον είναι, αλλά ζεστή και πολύπλοκη εξάρτηση...

 Δεν το έχεις νιώσει ποτέ μάλλον για να το αποκαλείς έτσι... 

- Και πώς θα μπορούσα να το αποκαλέσω αν όχι εξάρτηση?

- Θα καταλάβεις πως να το αποκαλέσεις όταν το αισθανθείς... Εγώ για την ώρα θα σου πω ότι το λέω μαγεία..

Να με διαβάζεις...

Να με κοιτάς στα μάτια.... Να με διαβάζεις.... Όσο και αν θέλω ή αν προσπαθώ να κρύψω αυτά που αισθάνομαι, τα μάτια μου θα ναι πάντα θέλοντας και μη ειλικρινή... Καθρέφτης της ψυχής δεν λένε?

Ε! Κάποιο δίκιο θα έχουν...

 Ειλικρινής άνθρωπος και γω, αλλά φοβισμένος... Δεν θα πώ ψέμματα, απλά

θα κρύψω τα συναισθήματα μου αν χρειαστεί να προστατεύσω το παραμικρό όμορφο που μπορεί να έχει απομείνει ή που κατάφερες να μου ξετρυπώσεις.. Αλλά αν θέλεις να μάθεις την αλήθεια τα μάτια μου δεν θα στην κρύψουν... Το πιο πιθανό είναι μάλιστα, αν τα κοιτάξεις και συ με ειλικρίνεια και ζεστασιά

να κατεβάσουν λόγια στο στόμα μου... Λόγια που μόνο ανειλικρινή δεν θα μπορούσαν να είναι...  Θα ακουστούν λίγες φορές, αλλά θα κρατήσουν στην πάροδο του καιρού... Θα σε κάνουν να μπορέσεις να

βασιστείς πάνω τους... Και όλα αυτά αν έχεις τη δύναμη και την αυθεντικότητα να κοιτάξεις με θάρρος και θράσος μέσα στα μάτια μου και να μην ζητάς να μάθεις πολλά πράγματα, αλλά λίγα και αληθινά που θα σε καλύπτουν.... Στα μάτια να με κοιτάζεις λοιπόν...