Κατάφερα να το κρατήσω...

Τί κι άμα είμαι παράξενο παιδί? Έτσι μεγάλωσα. Έτσι συνήθισα να ζώ... Μου αρέσει να κοιτάζω στον καθρέφτη, όσο κι αν τους φοβάμαι τους καθρέφτες. Έχει πλάκα να κάνω γελοίους μορφασμούς φτιάχνοντάς μου την διάθεση... Έχει πλάκα να μιλάω με τον εαυτό μου μπροστά σε τρίτους, κάνοντάς τους να με κοιτούν λοξά! Όταν περπατάω στο δρόμο και βλέπω κάτι αστείο ή γελοίο για τα δικά μου δεδομένα το σχολιάζω ή κολλάω τα μάτια μου πολύ ώρα πάνω του και το καταλαβαίνουν και οι γύρω μου... Όταν έχω κέφια τρέχω και κάνω φασαρία μέσα στο σπίτι μου και βλέπω και στα μάτια των δικών μου ότι φτιάχνει η διάθεσή τους... Όταν βαριέμαι ανεξέλεγκτα ακόμα και για να πάω από το ένα δωμάτιο στο άλλο βρίσκω σε γωνίες, πόρτες, τοίχους και καταριέμαι όλα τα παραπάνω γιατί φυσικά ΦΤΑΙΝΕ αυτά που βρέθηκαν μπροστά μου σε μια στιγμή αδυναμίας μου... Βρίσκω δικιά μου διάλεκτο για να μιλάω κωδικοποιημένα με τους φίλους μου, όχι γιατί δεν θέλουμε να μας καταλάβουν πλέον οι δικοί μας , αλλά γιατί μπορούμε να καταλάβουμε ο ένας τον άλλον ΚΑΙ έτσι και πάνω απ' όλα γιατί έχει πλάκα... ΕΩΣ σήμερα πριν κοιμηθώ σκέφτομαι πως θα ήθελα να γίνουν κάποια πράγματα στη ζωή μου. Όταν δεν περνάει το δικό μου γκρινιάζω ώρες σαν κακομαθημένο πιτσιρίκι και όταν γίνεται αυτό που ζητάω καμαρώνω και έχω βλέμμα επιτυχίας στα μάτια μου για το υπόλοιπο της ημέρας... Όταν δεν μου δίνουν σημασία κάνω ότι περνάει από το χέρι μου για να αποκτήσω όση προσοχή θεωρώ ότι δικαιούμαι... Νευριάζω και λέω ασυνάρτητα πράγματα που μπορεί να πληγώσουν τον άλλον, αλλά όταν ξεθολώσω γίνομαι γατάκι και προσπαθώ με ειλικρίνεια και αγνότητα να ζητήσω συγνώμη με τις πράξεις μου και όχι με τα λόγια μου. Δεν χαϊδεύω αυτιά... Όταν λέω κάτι το εννοώ, δεν μου αρέσει να πρέπει να κρύβω αυτά που νιώθω. Προτιμώ να με πούνε σκληρή παρά ψεύτρα... Όταν ντρέπομαι δεν έχω τι να πώ, ή από αμηχανία λέω πολλά πράγματα μαζεμένα χωρίς να καταφέρνω να βγάζω ούτε εγώ νόημα από αυτά που λέω. Γενικά μιλάω πολύ. Γελάω πολύ... Το αγαπώ το γέλιο και μισώ αυτούς που γελάνε ψεύτικα... Αυτοσαρκάζω τον εαυτό μου οποιαδήποτε στιγμή, γιατί όσο και αν τα έχω βρεί με μένα οι άλλοι δεν θα το καταλάβουν αμέσως! Όταν αγαπάω κάποιον γίνομαι στήριγμα, αλλά όταν μισώ κάποιον γίνομαι άσχημος εχθρός... Σε κάθε περίπτωση δεν μπορώ να το κρύψω από τον απέναντί μου...Όταν περνάω καλά ενώ έχω βγει έξω κάνω ψαλιδάκι στον αέρα με τα πόδια μου. Όταν είμαι ξαπλωμένη στο κρεβάτι μου γουστάρω να μυρίζουν τα σεντόνια μου μαμά ακόμα και τώρα που έχω μεγαλώσει... Όταν έχω μπελάδες σκέφτομαι τί θα έκανε ο μπαμπάς μου να ξεμπλέξει... Κάποιες μυρωδιές, κάποια τραγούδια και κάποιες εικόνες τις έχω συνδέσει με κάποιους ανθρώπους κατά λάθος... Αλλά έχει πλάκα... Όταν τρώω σε ταβέρνες ή εκτός σπιτιού γενικά, ακόμα και τώρα παίζω και φτιάχνω σχέδια με ότι έχει περισσέψει...  Ακόμα παίζω videogames ώρες ατέλειωτες και βρίζω ασταμάτητα όταν χάνω... Ακόμα ορκίζομαι φιλώντας σταυρό τον οποίο δένω γύρω από το κεφάλι μου... Ακόμα μου αρέσουν τα legos και τα playmobils. Μέχρι σήμερα λατρεύω τα γλυκά-ζαχαρωτά τύπου ζελεδοειδή όπως οι κόκα κόλες, τα βατόμουρα και αλλά τέτοια φαγώσιμα που μόνο καλό δεν κάνουν στον οργανισμό. Στο δρόμο μου αρέσει να κάνω βλακείες με τους φίλους μου προσελκύοντας τα βλέμματα των αγνώστων. Είναι πολλά που κάνω ΑΚΟΜΑ και θα συνεχίσω να τα κάνω, γιατί είναι όμορφο να κρύβεις ένα παιδί μέσα σου... Είναι μαγεία να μπορείς να κρατήσεις ένα κομμάτι από την παιδική αγνότητα και ειλικρίνεια στην ψυχή σου...