Ξυπνάω σήμερα, εύκολα μιας και κατάφερα να κοιμηθώ πολύ αργά αφού γυρόφερναν εκατομμύρια δαιμόνια στο μυαλό μου και αφού κατάφερα να πατήσω στα πόδια μου νιώθοντας κουρασμένη και νυσταγμένη έκανα την εξής διαπίστωση : Πνίγομαι! Πνίγομαι μέσα στο σκοτεινό δωμάτιο μου. Κάθε χιλιοστό του σώματός μου μου φωνάζει να ανοίξω τα παράθυρα να μπει μέσα φως. Επεξεργάζομαι τη σκέψη μου 2 λεπτά και αποφασίζω να ετοιμαστώ για τη δουλειά χωρίς καθυστέρηση για να απολαύσω μια και καλή τη μέρα βγαίνοντας στο δρόμο. Έτσι ετοιμάζομαι με ανυπομονησία έχοντας πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό αυτοπεποίθηση και δύναμη. Τι έχει συμβεί? Τι έχει αλλάξει με μένα? Εκκενώνω για λίγο το μυαλό μου και σε λίγη ώρα είμαι έτοιμη, παίρνω βιαστικά τα πράγματά μου και φεύγω σαν κυνηγημένη. Προτού ανοίξω την εξώπορτα νιώθω έναν περίεργο και χωρίς λόγο ενθουσιασμό. ΚΑΙ ανοίγω την πόρτα, στερεώνομαι στο έδαφος της αυλής μου, στρέφω τα κλειστά μάτια μου στον ουρανό αφήνοντας κάθε ακτίνα φωτός να γεμίσει ζεστασιά κάθε γυμνή επιφάνεια πάνω μου και ΤΣΟΥΠ! Ξεπροβάλει ένα αναπάντεχο και τεράστιο χαμόγελο. Πάει καιρός απ' την τελευταία φορά που με θυμάμαι να λειτουργώ έτσι. Ανοίγω τα μάτια και κατευθύνομαι στο αμάξι.
Μπαίνω μέσα, βάζω μπροστά και ακολουθώ διαφορετική διαδρομή απ' τη συνηθισμένη. Φτάνοντας στον προορισμό μου και μιας και είναι πολύ νωρίς ακόμα αράζω για λίγο στο αμάξι. Ξαφνικά όλα εξαφανίζονται. Πού στα κομμάτια βρίσκομαι? Σκοτάδι πάλι. ΠΑΛΙ! Κοιτάζω τριγύρω μου και διακρίνω μια λιμνούλα. Πλησιάζω και έκπληκτη διαπιστώνω πως η λίμνη αυτή δεν είναι απλά κρύσταλλο. Στα νερά της κολυμπάνε αμέτρητες εικόνες. Η καρδιά μου αρχίζει να κάνει βόλτες. Ο σφυγμός μου ανεβαίνει. Τα μάτια μου γεμίζουν σταγόνες... Δεν είναι απλά εικόνες! Είναι αναμνήσεις. Δικές μου αναμνήσεις. Τις κοιτάζω κοκαλωμένη κάμποση ώρα , τις ξαναθυμάμαι, τις ξαναζώ. Άλλες με χαροποιούν πάλι, άλλες με πονάνε απ'την αρχή. Και δυστυχώς αυτές που με πληγώνουν είναι χιλιάδες. Και πιο δυνατές από τις υπόλοιπες. Κι όμως συμβιώνουν σε αυτά τα νερά. Και μια ταμπελίτσα δίπλα απ'τη λίμνη που δεν πρόσεξα νωρίτερα γράφει με αχνά γράμματα "ΤΟ ΝΕΡΟ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ". Είμαι στο κενό. Τι πρέπει να κάνω? Να βουτήξω, διαγράφοντας κάθε πίκρα που θυμάμαι? Θα γίνω πάλι το κορίτσι που δε χαμπάριαζε από δυσκολίες? Παίρνω μια βαθιά ανάσα. Τρίβω τα μάτια μου αγανακτισμένη και όταν επανέρχεται απόλυτα η όρασή μου δε βλέπω πια ένα τρομακτικό σκοτάδι. Βλέπω μια γλυκιά και ήρεμη νύχτα. Βλέπω τον ουρανό ξεκάθαρα, σε όλο του το μεγαλείο να λάμπει πάνω απ' το κεφάλι μου. Σιγή και λάμψη κι ας είναι βράδυ. Έτσι καταλαβαίνω χωρίς να ξέρω πως, οτι δε θελω να ξεχάσω. Το παρελθόν μου είναι αυτό στο οποίο χρωστάω το τώρα μου. Κατακρεουργήθηκα. Μάτωσα. Αλλά γέλασα και ένιωσα παράλληλα. Και είμαι ακόμα. Και θα είμαι. Και θα έχω δύναμη. Το ξέρω. Πάντα το ήξερα. Πάντα είχα. Απλά σταμάτησα να πιστεύω σε μένα για λίγο. Κι όμως η λίμνη με βοήθησε να ξαναθυμηθώ ότι επιβίωσα. Ποιά ήμουνα και είμαι... Κόρνες? Εδώ? Ξύπνησα εντελώς αυτήν τη φορά.... Βγαίνω από το αμάξι, βρίζω έναν καραγκιόζη γέρο που κορνάρει από συνήθεια όπως φαίνεται. Του χαρίζω το πιο όμορφα ειρωνικό χαμόγελό μου. Και βαδίζω προς τη δουλειά μου πιο γεμάτη και ζωντανή από ποτέ...
